ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ

Προ ημερών σε μια κοινωνική εκδήλωση συνάντησα έναν αστυνομικό. Μόλις συστήθηκα τον άκουσα να λέει- με μεγάλη έκπληξη ομολογώ – «σας διαβάζω στο  policenet”.

Πριν προλάβω να πω «ευχαριστώ» μου είπε με έκδηλη αγωνία στα μάτια:

“Γράψτε κάτι για τις αγωνίες μας. Για τον δύσκολο ρόλο μας. Για όσα δε βλέπει ο κόσμος».

Ξεκίνησα λοιπόν ένα άρθρο σήμερα που γιορτάζει το Σώμα αλλά μέσα μου ένιωθα μια διαφορετική ανάγκη.

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος, σ αυτή τη τραγική συγκυρία που βιώνει η Ελληνική Αστυνομία αλλά και ολόκληρη χώρα, νιώθω την ανάγκη να προσευχηθώ…

Άγιε Αρτέμιε, μεγάλη η χάρη σου!

Σε παρακαλώ, βοήθησε να …

·         Αντιληφθεί η κοινωνία ότι είμαστε παιδία της διπλανής πόρτας, παιδιά της γειτονιάς και όχι  «απόγονοι» των αστυνομικών της χούντας…

·         Καταλάβει ο λαός ότι έχουμε και εμείς  πολλά κοινά μαζί του. Τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια οικονομικά προβλήματα , τα ίδια άγχη για το μέλλον των παιδιών μας. Έχουμε επίσης την ίδια ανάγκη να επιστρέψουμε σπίτι μας στο τέλος της βάρδιας και να μην λάβει η οικογένειά μας εκείνο το μοιραίο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα…

    Βοήθησε να….

·         Κατανοήσει ο κόσμος ότι δεν ψηφίζουμε εμείς τους Νόμους, αλλά είμαστε εντεταλμένοι με την εφαρμογή τους

·         Ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για κοινωνικά προβλήματα όπως η μετανάστευση και η εγκληματικότητα αλλά καλούμαστε να τα διαχειριστούμε.

·         Ότι είμαστε το καταφύγιο του πιο αδύναμου πολίτη

·         Ότι ερχόμαστε σε επαφή με την χειρότερη πλευρά της κοινωνίας γι αυτό γινόμαστε σκληροί..

·         Ότι δεν υπάρχει «μία» κοινωνία αλλά αντικρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα που περιμένουν διαφορετικά πράγματα από μας, γι αυτό ενίοτε γινόμαστε κυνικοί…

·         Ότι για κάθε επίορκο συνάδελφο, υπάρχουν 100 που δίνουν τη ζωή τους για το κοινωνικό σύνολο

·         Ότι πρέπει να αποφασίσουμε σε λίγα δευτερόλεπτα για μια τεταμένη κατάσταση και δεν έχουμε την άνεση της ανάλυσης από τον καναπέ..

·         Ότι ναι.. κάνουμε λάθη! Και εμείς πονάμε περισσότερο γι αυτά..

·         Ότι κυκλοφορούμε συνεχώς μέσα στη κοινωνία και στοχοποιούμαστε.

·         Ότι κάνουμε τη «χειρότερη» δουλειά του κόσμου όταν η κοινωνία βλέπει στα μάτια μας το «κράτος- δυνάστη»

·         Ότι κάνουμε τη καλύτερη δουλειά του κόσμου όταν ο απλός πολίτης μας χτυπάει στη πλάτη για «ευχαριστώ» και ηλικιωμένες κυρίες μας γεμίζουν ευχές επειδή νιώθουν ασφαλείς όταν μας βλέπουν.

Άγιε Αρτέμιε, δώσε φώτιση σε φυσική και πολιτική ηγεσία να πράξουν το σωστό.

Δώσε δύναμη σε όλους τους συναδέλφους να αντέξουν

Δώσε σύνεση στη κοινωνία για να μείνει στο πλευρό μας.

Αμήν!

Ελληνική Αστυνομία, ώρα μηδέν

Σε παλαιότερο άρθρο, είχα παρομοιάσει την ΕΛ. ΑΣ με σύγχρονο «Σίσυφο» που κουβαλά στους ώμους τις αμαρτίες μιας άλλης εποχής, με την οποία καμία σχέση δεν έχει.

Η Αστυνομία ήταν πάντα ο εύκολος στόχος για όλα τα δεινά του τόπου. Η μοναδική φανερή παρουσία του Κράτους ανάμεσα στους πολίτες, συγκεντρώνει το μένος τους για οτιδήποτε -σχετικό ή άσχετο με αυτήν-  τους βασανίζει.

Η ανάπηρη αστική μας δημοκρατία, σε αντίθεση με τις ώριμες δημοκρατίες της Δύσης, όχι απλώς δεν προστάτευσε τα Σώματα ασφαλείας, αλλά θα έλεγε κανείς ότι βολεύτηκε με αυτή τη κατάσταση και θεώρησε την ΕΛ.ΑΣ ανάχωμα για τις επιθέσεις της κοινωνίας στη συντεταγμένη Πολιτεία.

Η νοοτροπία του μεταπολιτευτικού αστικού ( Ο Θεός να το κάνει) Κράτους συμπυκνώνεται στη φράση:

«Αστους να βρίζουν τους μπάτσους, να εκτονώνονται εκεί και να μη προχωρούν παραπέρα».

Με αυτή την παράλογη και στρεβλή κατάσταση μεγάλωσε η δική μου γενιά.

Με την αστυνομία να καθυβρίζεται καθημερινώς και να την πιάνει ο καθένας στο στόμα του για το παραμικρό.

Τί και αν η ΕΛ.ΑΣ εξελισσόταν? Η κοινωνία ηρνείτο να την αγκαλιάσει!

Τί κι αν πλέον εδώ και πολλά χρόνια τα στελέχη της είναι μορφωμένα, καλλιεργημένα παιδιά της διπλανής πόρτας? «Μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι» είναι η απάντηση…

Τί και αν είναι πλέον δημοκρατική με Συνδικαλισμό (έστω με στρεβλώσεις)? «Φασίστες μπάτσοι» είναι η μόνιμη επωδός!

Τί και αν είναι ο μοναδικός μηχανισμός του Δημοσίου με σύστημα αυτοκάθαρσης (Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων)? «Αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες», απαντούσαν στελέχη της τότε περιθωριακής αριστεράς που σήμερα διοικούν τον τόπο (και την ΕΛ. ΑΣ.)

Διότι σαν να μην έφταναν οι αμαρτίες της μεταπολίτευσης, σήμερα διοικούν τα Σώματα ασφαλείας άνθρωποι που τα μισούσαν.

Ποιος θα ξεχάσει στελέχη της σημερινής κυβέρνησης να μιλούν για αφοπλισμό της ΕΛΑΣ και άλλα τέτοια γραφικά?

Ποιος δε θυμάται τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να μιλάει για μπάτσους σε παλαιότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις?

Ποιος δε θυμάται τα γεμάτα ταξικό μίσος δελτία τύπου του τότε μικρού ΣΥΡΙΖΑ που καταφερόντουσαν εναντίον της ΕΛ.ΑΣ? (ακόμα και τώρα ζούμε κωμικοτραγικά περιστατικά όπου ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρεται εναντίον της… κυβέρνησης εγκαλώντας την για φασίζουσα αστυνόμευση!)

Φυσικά τότε δε πίστευαν ποτέ ότι θα κυβερνήσουν.

Να λοιπόν που τα έφερε έτσι η ζωή που τώρα πρέπει να διοικήσουν στελέχη που μέχρι χθες έβριζαν…

Ως γνωστόν όμως, οι πολιτικές θέσεις που επαναλαμβάνονται εμφατικά δημιουργούν πεποιθήσεις βαθιά ριζωμένες.  Όλη  αυτή  η προσέγγιση πολλών ετών νομοτελειακά έφερε δεινά.

Διαπαιδαγώγησε μια ολόκληρη κοινωνία   να θεωρεί τους αστυνομικούς παιδιά ενός κατώτερου Θεού.

Αναλώσιμους.

Έσπειραν ανέμους θερίζουν θύελλες.

Τα περιστατικά βίας εναντίον αστυνομικών πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα και όχι χωρίς λόγο.

Τα στελέχη των Σωμάτων ασφαλείας θεωρούνται «υπεύθυνα» για την κακή κατάσταση της χώρας.

Η στολή εκφράζει  την κρατική εξουσία που έχει γίνει μισητή στο υποσυνείδητο πολλών.

Αυτή η στρέβλωση σε συνδυασμό με την απαξίωση των αστυνομικών από τους κυβερνώντες δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέιλ από το οποίο θα προκύπτουν εκρήξεις σε μη προβλέψιμα χρονικά διαστήματα.

Καιρός να αντιδράσουν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν την αστικού τύπου δημοκρατία.

Καιρός να ξαναθυμηθούμε βασικές αρχές τις οποίες λησμονήσαμε μέσα στην κοινωνικο-οικονομική λαίλαπα που ζούμε.

Καμία κοινωνία δε μπορεί να υπάρξει χωρίς την αστυνομία.

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που τόσο θαυμάζουμε είχαν οργανωμένα αστυνομικά σώματα

Ακόμα και η λέξη police προέρχεται από την λέξη «πολιτεία».

Ο θεσμός της αστυνομίας είναι αποτέλεσμα ενός κοινωνικού συμβολαίου στο οποίο η κοινωνία παραχώρησε λίγη από την ελευθερία της προκειμένου να την θωρακίσει.

Η κοινωνία οφείλει να προστατεύσει τον θεσμό διότι κάθε χτύπημα εναντίον του είναι χτύπημα κατά της ίδιας.

Η πολιτεία και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι ιδεοληψίες που τους ταλάνιζαν στα εφηβικά τους χρόνια περί μιας κοινωνίας που είναι σε θέση να «αυτορυθμιστεί» δεν έχουν θέση σε μια σοβαρή χώρα που ανήκει στη Δύση.

Όσο αφήνουν τους αστυνομικούς ως βορά σε περιθωριακές ομάδες επιδιώκοντας να ικανοποιήσουν ένα στενά κομματικό ακροατήριο, αυτοϋπονομεύονται στο διηνεκές.

Εν ολίγοις, καιρός να σοβαρευτούμε όλοι, πολίτες και κυβερνώντες.

Το πολύπαθο Ελληνικό Κράτος που θεμελιώθηκε δύσκολα και συνέχισε να πορεύεται εν μέσω συγκρούσεων και ταραχών, δεν έχει πολλές αντοχές ακόμα…

Το αιώνιο καλοκαίρι της Ελληνικής ανομίας

Ο Ουμπέρτο Έκο είχε πει πως δεν υπάρχουν νέα τον Αύγουστο.

Στην Ελλάδα αυτό είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Δεν αφήνουμε τίποτα να διακόψει την θερινή μας ραστώνη. Έχουμε εθιστεί να μεταθέτουμε τα προβλήματά μας στο μέλλον, μέχρι που να μας μπει το μαχαίρι στον λαιμό. Αυτή άλλωστε η νοοτροπία είχε γίνει μέχρι και πολιτική θέση με την γνωστή ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι τίποτα δε πρέπει να διακόπτει τα «μπάνια του λαού».

Δυστυχώς για εμάς, η σκληρή πραγματικότητα έχει τον δικό της τρόπο να μας θυμίζει τις παθογένειές μας. Και αυτή δε πάει διακοπές….

Στο ίδιο έργο θεατές λοιπόν.

Οι θερινές διακοπές μετεβλήθησαν σε θρήνο για κάποιες οικογένειες και σε ρεσιτάλ υποκρισίας για πολλούς…

Διότι για την χώρα της ανομίας, όλος ο χρόνος είναι ένα παρατεταμένο ανέμελο καλοκαίρι το οποίο διακόπτει (μόνο για λίγο) ο κλαυθμός και ο οδυρμός όταν συμβαίνει μια τραγωδία σαν και αυτή που ζήσαμε προ ημερών στην Αίγινα.

Όλοι τώρα «θυμώνουν» για τον ωχαδελφισμό κάποιων, επικαλούνται τους νόμους, κατακεραυνώνουν την ασυνειδησία και απαιτούν εξοντωτικές ποινές και τιμωρίες.

Εκ των υστέρων φυσικά…

Ας κάνουμε ένα (όχι και τόσο) υποθετικό ταξίδι μερικές ώρες πριν το δυστύχημα.

Όπου θα εμφανιζόταν ένας εχέφρων συμπολίτης μας που θα επισήμαινε τα αυτονόητα.

Πως είναι ανεπίτρεπτο να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες τα σκάφη.

Πως είναι κυριολεκτικά εγκληματικό να ελίσσονται ανάμεσα σε λουόμενους…

Πως είναι παρανοϊκό σε μια χώρα που κινείται στις πρώτες θέσεις του τουρισμού και έχει μεγαλειώδη ναυτική παράδοση, να ελέγχονται πλημμελώς όσοι πιλοτάρουν σκάφη.

Κάντε μια προσπάθεια…. Τους ακούτε?

Εγώ κάτι ακούω…. μάλιστα ακούω το όνομά μου!

«Έλα ρε Δούβλη τώρα που βγάζεις τις εμμονές σου στους ανθρώπους που απολαμβάνουν το καλοκαίρι τους! Χαλάρωσε λίγο! Ξεκόλλα! Κάνε μια βουτιά! Πιες ένα ουζάκι! Άσε τον κόσμο να διασκεδάσει και να περάσει όμορφα… Μια ζωή την έχουμε»!

Μια όντως. Έχουμε λοιπόν την ευθύνη να την προστατεύουμε και να μην την θεωρούμε αναλώσιμη μπροστά στην ανάγκη μας για καλοπέραση.

Όσο θα θεωρούμε ότι οι νόμοι δεν υπάρχουν για να εφαρμόζονται, αλλά είναι απλώς το εργαλείο για να καταλογιστούν ευθύνες ΜΕΤΑ το δυστύχημα, δεν έχουμε ελπίδα.

Όσο θεωρούμε ότι το ατομικό μας συμφέρον είναι υπεράνω του κοινωνικού συνόλου, αυτοκαταστρεφόμαστε.

Όσο χαρακτηρίζουμε «κολλημένους» και «τυπολάτρες» όσους επισημαίνουν ότι οι νόμοι υφίστανται για την κοινωνική εύρυθμη λειτουργία, υπονομεύουμε το παρόν και το μέλλον μας.

Όσο αρνούμαστε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα διότι εμφορούμαστε από την νοοτροπία ότι είμαστε ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» και δεν έχουμε ανάγκη από υποδείξεις και συμμόρφωση, τόσο θα θρηνούμε και θύματα, θα οργιζόμαστε και θα αναρωτιόμαστε γιατί «τίποτα δεν αλλάζει».

Οι Λατίνοι έλεγαν Dura Lex, sed Lex. Σκληρός νόμος αλλά νόμος!

Χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς περιορισμούς, χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς  συμψηφισμούς.

Που δεν ανέχεται εφηβικού τύπου σκεπτικό όπως το «έλα μωρέ, καλοκαίρι είναι».

Που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε φίλους, κολλητούς, συγγενείς και… υπόλοιπο πληθυσμό.

Νόμος που ψηφίστηκε από τον Λαό και τους αντιπροσώπους του στη Βουλή για να προστατέψει τον Λαό.

Νόμος που πρέπει να ανεχτούμε με πόνο ψυχής ακόμα και αν θίγει δικά μας πρόσωπα…

Την συγγραφή αυτού του κειμένου, την διακόπτει η φωνή του κολλητού μου φίλου:

  «έλα μωρέ, καλοκαίρι είναι, ποιος θα σε διαβάσει»….

Εισαγόμενη ανομία: το τελικό στάδιο της κοινωνικής μας παρακμής.

Έχω γράψει πολλάκις για την ανομική φύση που μας διακατέχει ως λαό.

Για την απέχθειά μας σε κάθε είδους νομικό περιορισμό (εκτός αν αφορά… τους άλλους)

Για την καθημερινή παραβατική μας συμπεριφορά σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Από την οδική μας συμπεριφορά μέχρι τις επαγγελματικές μας συναλλαγές.

Και φυσικά για την εφηβική μας συμπεριφορά όταν πρόκειται για ανάληψη ευθυνών. ( «Δε φταίω εγώ, φταίει ο πολιτικός/γείτονας/δήμαρχος κπ.)

Ένας λαός που αποπνέει παραβατικότητα, που κάνει εθνικό σύνθημα το «δεν πληρώνω», που θεωρεί «μάγκα» όποιον κλέβει την εφορία, ζήτημα χρόνου ήταν να έλξει παρόμοιες ομάδες με παρόμοιες συμπεριφορές. (όμοιος, ομοίω.)

Έτσι λοιπόν είχαμε την τελευταία εβδομάδα την άφιξη ενός περίεργου συνοθυλεύματος στην Θεσσαλονίκη που μέρες πριν είχε εξαγγείλει την πρόθεσή του να καταλάβει τον χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για κάποιου είδους φεστιβάλ αναρχικών και άλλα τέτοια …πολιτιστικά δρώμενα!

Για να μην υπάρχει επίσης αμφιβολία πως «έρχονται» έστειλαν ως... προπομπό 2 τεράστια τσουκάλια με τα οποία σκόπευαν να οργανώσουν υπαίθριο συσσίτιο…

Η συνέχεια γνωστή. Βανδαλισμοί, βρωμιά και δυσωδία και άλλες πολλές όμορφες στιγμές με τις οποίες έχουμε συνηθίσει να ζούμε αδιαμαρτύρητα…

Δε θα ασχοληθώ με τα λογικά αλλά τετριμμένα του στυλ «ποιον ρώτησαν» ούτε με το «σε ποια άλλη χώρα θα γινόταν αυτά»…

Οι απαντήσεις είναι άπλες.

Δεν ρώτησαν κανέναν και όχι, δε θα γινόταν αυτά σε καμία άλλη χώρα.

Οι εξηγήσεις πίσω απ τις απαντήσεις είναι απογοητευτικές.

Γιατί να ρωτήσουν και ποιόν?

Ποιόν ρωτά ο μέσος καταπατητής του αιγιαλού?

Ποιόν ρωτά ο ψευτόμαγκας που παραβιάζει τον ερυθρό σηματοδότη γελώντας?

Ποιόν ρωτά ο ελεύθερος επαγγελματίας κάθε είδους που δε κόβει απόδειξη ή παίρνει φακελάκι?

Ποιόν ρωτά ο απατεώνας που κλέβει την εφορία (και όλους μας?)

Όταν αυτό είναι το πρότυπο της κοινωνικής μας συμπεριφοράς, όταν αυτοί είναι οι συμβολισμοί με τους οποίους αντιμετωπίζουμε τον υπόλοιπο πλανήτη, ζήτημα χρόνου ήταν να συγκεντρώσουμε εδώ λογής-λογής περιθωριακούς.

Γι αυτούς, η Ελληνική ανομία είναι επίγειος παράδεισος.

Τα πάντα στη ζωή λειτουργούν πρωτίστως σε επίπεδο συμβολισμού.

Η στάση ζωής που έχουμε ως πολίτες άλλα και ως συντεταγμένη πολιτεία, εκπέμπουν μηνύματα τα οποία λαμβάνονται σοβαρά υπ όψιν.

Αν επιθυμία μας ήταν να έχουμε επενδυτές, θα κάναμε τη χώρα φιλική σε αυτούς. Θα είχαμε καταπολεμήσει γραφειοκρατία και διαφθορά και θα είχαμε ένα σταθερό φορολογικό σύστημα. Εμείς γιγαντώνουμε και τα 3…

Αν θέλαμε αναρχικούς, θα αφήναμε τη χώρα ξέφραγο αμπέλι, θα ευνουχίζαμε την Αστυνομία, θα φροντίζαμε να μην εφαρμόζονται οι νόμοι…

Εμείς ευτυχώς φροντίσαμε κάτι τέτοιο να… μη συμβεί…

Δε θα κουραστώ να διδάσκω και να γράφω ότι έχουμε αυτό που μας αξίζει σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα.

Τους πολιτικούς που μας αξίζουν, τους Πανεπιστημιακούς που μας αξίζουν, τους αστυνομικούς που μας αξίζουν.

Αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η άποψη πάει κόντρα στην καφενειακού τύπου επικρατούσα άποψη ότι «για όλα φταίει ο Σόιμπλε» αλλά στη χώρα του Σόιμπλε δεν επικρατεί ανομία, αταξία και φτώχεια.

Εδώ και χρόνια ζητώ από όλους μας- εμού συμπεριλαμβανομένου- να κοιτάξουμε κατάματα τον καθρέφτη και να δούμε την ασχήμια του.

Μόνο έτσι έχουμε ελπίδα να γυρίσουμε σελίδα….

Προς το παρόν, το τσουκάλι στο προαύλιο του ΑΠΘ δίνει τσάμπα φαγητό…