Το αιώνιο καλοκαίρι της Ελληνικής ανομίας

Ο Ουμπέρτο Έκο είχε πει πως δεν υπάρχουν νέα τον Αύγουστο.

Στην Ελλάδα αυτό είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Δεν αφήνουμε τίποτα να διακόψει την θερινή μας ραστώνη. Έχουμε εθιστεί να μεταθέτουμε τα προβλήματά μας στο μέλλον, μέχρι που να μας μπει το μαχαίρι στον λαιμό. Αυτή άλλωστε η νοοτροπία είχε γίνει μέχρι και πολιτική θέση με την γνωστή ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι τίποτα δε πρέπει να διακόπτει τα «μπάνια του λαού».

Δυστυχώς για εμάς, η σκληρή πραγματικότητα έχει τον δικό της τρόπο να μας θυμίζει τις παθογένειές μας. Και αυτή δε πάει διακοπές….

Στο ίδιο έργο θεατές λοιπόν.

Οι θερινές διακοπές μετεβλήθησαν σε θρήνο για κάποιες οικογένειες και σε ρεσιτάλ υποκρισίας για πολλούς…

Διότι για την χώρα της ανομίας, όλος ο χρόνος είναι ένα παρατεταμένο ανέμελο καλοκαίρι το οποίο διακόπτει (μόνο για λίγο) ο κλαυθμός και ο οδυρμός όταν συμβαίνει μια τραγωδία σαν και αυτή που ζήσαμε προ ημερών στην Αίγινα.

Όλοι τώρα «θυμώνουν» για τον ωχαδελφισμό κάποιων, επικαλούνται τους νόμους, κατακεραυνώνουν την ασυνειδησία και απαιτούν εξοντωτικές ποινές και τιμωρίες.

Εκ των υστέρων φυσικά…

Ας κάνουμε ένα (όχι και τόσο) υποθετικό ταξίδι μερικές ώρες πριν το δυστύχημα.

Όπου θα εμφανιζόταν ένας εχέφρων συμπολίτης μας που θα επισήμαινε τα αυτονόητα.

Πως είναι ανεπίτρεπτο να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες τα σκάφη.

Πως είναι κυριολεκτικά εγκληματικό να ελίσσονται ανάμεσα σε λουόμενους…

Πως είναι παρανοϊκό σε μια χώρα που κινείται στις πρώτες θέσεις του τουρισμού και έχει μεγαλειώδη ναυτική παράδοση, να ελέγχονται πλημμελώς όσοι πιλοτάρουν σκάφη.

Κάντε μια προσπάθεια…. Τους ακούτε?

Εγώ κάτι ακούω…. μάλιστα ακούω το όνομά μου!

«Έλα ρε Δούβλη τώρα που βγάζεις τις εμμονές σου στους ανθρώπους που απολαμβάνουν το καλοκαίρι τους! Χαλάρωσε λίγο! Ξεκόλλα! Κάνε μια βουτιά! Πιες ένα ουζάκι! Άσε τον κόσμο να διασκεδάσει και να περάσει όμορφα… Μια ζωή την έχουμε»!

Μια όντως. Έχουμε λοιπόν την ευθύνη να την προστατεύουμε και να μην την θεωρούμε αναλώσιμη μπροστά στην ανάγκη μας για καλοπέραση.

Όσο θα θεωρούμε ότι οι νόμοι δεν υπάρχουν για να εφαρμόζονται, αλλά είναι απλώς το εργαλείο για να καταλογιστούν ευθύνες ΜΕΤΑ το δυστύχημα, δεν έχουμε ελπίδα.

Όσο θεωρούμε ότι το ατομικό μας συμφέρον είναι υπεράνω του κοινωνικού συνόλου, αυτοκαταστρεφόμαστε.

Όσο χαρακτηρίζουμε «κολλημένους» και «τυπολάτρες» όσους επισημαίνουν ότι οι νόμοι υφίστανται για την κοινωνική εύρυθμη λειτουργία, υπονομεύουμε το παρόν και το μέλλον μας.

Όσο αρνούμαστε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα διότι εμφορούμαστε από την νοοτροπία ότι είμαστε ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» και δεν έχουμε ανάγκη από υποδείξεις και συμμόρφωση, τόσο θα θρηνούμε και θύματα, θα οργιζόμαστε και θα αναρωτιόμαστε γιατί «τίποτα δεν αλλάζει».

Οι Λατίνοι έλεγαν Dura Lex, sed Lex. Σκληρός νόμος αλλά νόμος!

Χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς περιορισμούς, χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς  συμψηφισμούς.

Που δεν ανέχεται εφηβικού τύπου σκεπτικό όπως το «έλα μωρέ, καλοκαίρι είναι».

Που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε φίλους, κολλητούς, συγγενείς και… υπόλοιπο πληθυσμό.

Νόμος που ψηφίστηκε από τον Λαό και τους αντιπροσώπους του στη Βουλή για να προστατέψει τον Λαό.

Νόμος που πρέπει να ανεχτούμε με πόνο ψυχής ακόμα και αν θίγει δικά μας πρόσωπα…

Την συγγραφή αυτού του κειμένου, την διακόπτει η φωνή του κολλητού μου φίλου:

  «έλα μωρέ, καλοκαίρι είναι, ποιος θα σε διαβάσει»….