Οικονομική κρίση, περικοπές, εθνική κατάθλιψη.
Έννοιες με τις οποίες εξοικειωθήκαμε όλοι μας, θέλοντας και μη, τα τελευταία 2 χρόνια.
Ως κοινωνικός επιστήμονας διδάχτηκα ότι όλες οι εκφάνσεις της ζωής είναι αλληλένδετες. Κανένα είδος συμπεριφοράς ή κοινωνικής πραγματικότητας δεν υπάρχει «αυτόνομα».
Ποιος ο ρόλος της αστυνομίας σε όλα αυτά?
Προ καιρού – και προφητικά- είχα διαπιστώσει τον αυξημένης σημασίας κοινωνικό ρόλο της αστυνομίας σε αυτές τις ταραγμένες εποχές. Τότε είχα γράψει πως ο ρόλος της αστυνομίας δεν είναι μόνο κατασταλτικός αλλά ούτε και αυτός της πρόληψης. Ασφαλώς η καταστολή επιβάλλεται αλλά δεν λύνει το πρόβλημα.
Το έγκλημα έχει βαθύτερες κοινωνικές αιτίες και η αστυνομία λίγα πράγματα μπορεί να κάνει ώστε να το αποτρέψει σε κεντρικό επίπεδο.
Σε περιόδους έντονης κοινωνικο-οικονομικής κρίσης, ο ρόλος της αστυνομίας είναι και αυτός της αρωγής προς τους πολίτες. Αυτή η ιδιαίτερη προσέγγιση περιλαμβάνει και την παροχή συμβουλών και νουθεσίας.
Εδώ υπεισέρχεται η έννοια της διακριτικής ευχέρειας (discretion) που διαθέτουν οι αστυνομικοί. Ο μέσος αστυνομικός εργάζεται χωρίς άμεση επίβλεψη, σε συνθήκες που τον καλούν να πάρει μια απόφαση σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Εκεί πρέπει να διαχωρίσει ποιος ειναι ο καθ έξην παραβάτης και ποιος ο περιστασιακός. Σε ποια κατηγορία ανήκει ένας μεθυσμένος οδηγός? Είναι άραγε καθ έξην μεθυσμένος, αποτελεί δημόσιο κίνδυνο και πρέπει να περάσει μέσα από τις διαδικασίες του ποινικού συστήματος ή είναι ένας κατά τα άλλα νομοταγής πολίτης που παραστράτησε και πρέπει απλώς να συνοδευτεί στο σπίτι του?
Σε εποχές που μια κλήση μπορεί να αποτελεί το ½ του μισθού ενός πολίτη, η αστυνομία πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον κοινωνικό της ρόλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου