ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, HOOLIGANS & ΚΡΑΤΟΣ

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ WWW. POLICENET.GR

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ:

http://www.policenet.gr/portal/arthra-dimosieymata/2014/20141015p1922.html

ΑΣ ΜΗ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛ. ΑΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΜΑΣ..

Πολύς λόγος έγινε ξανά για ένα θέμα που αφορά το αστυνομικό ρεπορτάζ. Συγκεκριμένα, για την δημοσιοποίηση της επικοινωνίας του προσωπικού της ομάδας ΔΙ.ΑΣ με το κέντρο, της στιγμή της δολοφονίας του Παύλου Φύσα.

Δε θα σταθώ στην ανάλυση του περιεχόμενου της επικοινωνίας για την οποία μπορεί ο καθένας να έχει τις απόψεις του.

Θα επισημάνω απλώς έναν παραλογισμό που λαμβάνει χώρα στην ανάλυση των αστυνομικών πρακτικών.

Συνήθως ο μέσος πολίτης (και δημοσιογράφος) ασκεί κριτική στις πράξεις και στις παραλείψεις των αστυνομικών, αναλύοντας ενδελεχώς μια κατάσταση χωρίς να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του αστυνομικού έργου.

Κριτικάρει κινήσεις μείζονος σημασίας χωρίς να αντιλαμβάνεται ο αστυνομικός δεν έχει τη πολυτέλεια της ανάλυσης άλλα πρέπει να αντιδράσει σχεδόν ενστικτωδώς!

 Πρέπει δηλαδή να αναλύσει τη κατάσταση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και να συνυπολογίσει ένα πλήθος αστάθμητων παραγόντων όταν αντιδρά. Καθήκον ιδιαιτέρως δύσκολο ακόμα και για εκπαιδευμένο προσωπικό.

 

Πώς πρέπει λοιπόν να αναλύουμε τις αστυνομικές πρακτικές?

Με τον μόνο δίκαιο τρόπο!

Λαμβάνοντας υπ όψιν τις συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούσαν την στιγμή του συμβάντος (ώρα, καιρικές συνθήκες, παρουσία τρίτων, τεταμένο κλίμα κλπ) σε συνάρτηση με τον χρόνο που είχαν στην διάθεση τους οι αστυνομικοί για να δράσουν.

 

 

Όπως χαρακτηριστικά αποφάσισε Αμερικανικό δικαστήριο (Graham v  O Connor) «η χρήση όπλου από έναν αστυνομικό πρέπει να κρίνεται από την σκοπιά ενός «λογικού» αστυφύλακα που βρίσκεται επί τόπου και όχι με την σιγουριά που μας προσφέρει η εκ των υστέρων ανάλυση.»

Εν ολίγοις, θα πρέπει ο μέσος πολίτης να μπει στην θέση του αστυνομικού και να αναλογιστεί πως θα έπρεπε να δρασει τη συγκεκριμένη στιγμή, αναλύοντας τα συγκεκριμένα δεδομένα που είχε, τις συγκεκριμένες συνθήκες και τον (ελάχιστο) χρόνο που είχε να αντιδράσει ο αστυνομικός και όχι να προβαίνει σε εκ των υστερών ανάλυση από την άνεση του ..καναπέ.

 

 

                       

 

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗΣ: H OMAΔΑ ΔΙ.ΑΣ. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΛΙΑΠΗ.

Πέρα από την κοινωνικοπολιτική διάσταση της σύλληψης Λιάπη, το περιστατικό μας δίνει μια καλή αφορμή να αναφερθούμε θετικά στην ΕΛ.ΑΣ.( ναι, έχει και θετικά η Αστυνομία μας…) και συγκεκριμένα στην ομάδα ΔΙ.ΑΣ που επιλήφθηκε του περιστατικού.

Ο τρόπος που χειρίστηκε το εν λόγω ευαίσθητο περιστατικό (λόγω της ιδιότητας του οδηγού) ήταν υποδειγματικός από την αρχή ως το τέλος και χρήζει ιδιαίτερης μνείας προκειμένου να τύχει γενικότερης αποδοχής αλλά και να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για συναδέλφους.

Η αρχική αντίδραση των αστυνομικών είναι επαγγελματική και παραπέμπει σε αστυνομικές πρακτικές προηγμένων χωρών και ειδικά των ΗΠΑ. Όταν ένας οδηγός παραβιάζει και μάλιστα προκλητικά (χωρίς να επιβραδύνει) ένα STOP, δίνει αυτομάτως στους αστυνομικούς αυτό που στην Αμερική ονομάζουν probable cause (βάσιμη υπόνοια, σε ελεύθερη μετάφραση) ώστε να τον ελέγξουν εξονυχιστικά και όχι μόνο για την παράβαση στην οποία υπέπεσε. Όποιος παραβιάζει STOP ή ερυθρό σηματοδότη θεωρείται εξ ορισμού ύποπτος τέλεσης μεγαλύτερου αδικήματος διότι είναι πιθανόν η τροχαία παράβαση να τελείται προκειμένου να ξεφύγει από κάποιο άλλο αδίκημα.

Εν συνεχεία, οι αστυνομικοί δεν κάμπτονται από το γεγονός ότι ο ελεγχόμενος είναι δημόσιο πρόσωπο. Αυτό καταδεικνύει μια μικρή αλλαγή στην προβληματική Ελληνική νοοτροπία που εν ολίγοις είχε τους κάθε λογής «επωνύμους» υπεράνω αστυνομικού ελέγχου.

Προχωρούν σε έλεγχο πινακίδων, ζητούν ασφάλεια-κάτι που δεν συνηθίζεται από αστυνομικούς που δεν ανήκουν στην Τροχαία-και ασχολούνται ακόμα και με τα παράνομα φιμέ τζάμια κατι που στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν θα θεωρείτο ήσσονος σημασίας παράβαση και  ανάξια έλεγχου.

Τα νέα παιδία της ΔΙ.ΑΣ συμβολίζουν έναν νέο τύπο Έλληνα αστυνομικού που ξεπερνά το αρνητικό στερεότυπο που μαςς κληροδότησε η Χούντα. Έναν αστυνομικό που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους συναδέλφους του.

 Ενός αστυνομικού σύγχρονου, δημοκράτη με ανθρώπινο πρόσωπο άλλα ταυτοχρόνως επαγγελματία, μεθοδικού και φιλότιμου. Αποτελούν πρότυπο επαγγελματία που σε συνθήκες αντίξοες παίρνει τολμηρές και ορθές αποφάσεις σε κλάσματα δευτερόλεπτου, με  δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο και στη δική του ζωή αλλά  και στις ζωές των πολιτών.

 

Έχουμε πλέον έναν  λόγο να είμαστε αισιόδοξοι..

 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: ΤΟ ΕΠΙΠΟΝΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΣΤΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΥΓΑΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ..

 

Από τη  πρώτη στιγμή της τραγικής δολοφονίας ήθελα να γράψω. Πάντα άλλωστε η αγανάκτηση της στιγμής δίνει στην «πένα» προστιθέμενη αξία. Λίγες όμως στιγμές αργότερα θυμήθηκα τα λόγια ενός πολύ αγαπημένου μου καθηγητή στις ΗΠΑ. «Όταν οι άλλοι μιλούν, εσύ να σιωπάς. Όταν οι άλλοι γράφουν, πήγαινε για καφέ. Και τον καφέ σου θα ευχαριστηθείς και πιο δίκαιος θα είσαι στο κείμενο σου όταν αποστασιοποιηθείς χρονικά.»

 

Τώρα λοιπόν που κάπως έχει καταλαγιάσει ο αρχικός  εκκωφαντικός θόρυβος αποφάσισα να καταθέσω τις σκέψεις μου. Αυτό που θα απασχολήσει το κείμενο είναι η γενικότερη ανομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα όχι τα τελευταία 3 χρόνια άλλα τις τελευταίες 3 δεκαετίες….

 

Ως κοινωνιολόγος γαλουχήθηκα με τον ορισμό της Ανομίας κατά τον μεγάλο Durkheim. Κυρίως με αυτόν της έλλειψης κοινωνικού ήθους.(Social ethic) Μίλησε επίσης για την σύγκρουση των προσωπικών δεδομένων και επιδιώξεων με αυτά της κοινωνίας. Αναρωτιέμαι πως θα χαρακτήριζε την σύγχρονη  Ελληνική κοινωνία… Αν είχε την υπομονή να την ζήσει πρώτα..

 

Αντιλαμβάνομαι ότι η εμφάνιση της Χρυσής Αυγής με τις συγκεκριμένες καταδικαστέες φασιστικές πρακτικές μας δίνει ένα πολύ καλό κοινωνικό άλλοθι. Επιτέλους μπορούμε να δείξουμε με το δάχτυλο κάποιον (αγαπημένο εθνικό μας σπορ αυτό..) και να τον στοχοποιήσουμε για όλα τα δεινά της φυλής μας.

 

Ήμασταν άραγε τόσο αθώοι πριν την εμφάνιση της ΧΑ? Μήπως ήμασταν μια ευνομούμενη κοινωνία , με σεβασμό στην ιδιωτική και δημόσια περιουσία και ειρηνικούς τρόπους επίλυσης των κοινωνικών μας προβλημάτων?

 

Αν ήμασταν, τότε μάλλον μεγάλωσα σε άλλη χώρα..

 

Διότι ακόμα θυμάμαι (αν και ήμουν μόλις 14 ετών) τα μαχαιρώματα στα εκλογικά περίπτερα της Ομόνοιας των κομμάτων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στις εκλογές του 1985. Τα αποδίδαμε στο θυμικό μας και στο «αίμα μας που βράζει» και τα θάψαμε κάτω απ το χαλί…

 

Ακόμα θυμάμαι τα «ξεβρακώματα» των συνδικαλιστών των λεωφορείων σε ιδιοκτήτες το 1992. «Δίκαιο είναι το δίκιο του εργάτη» αναφωνήσαμε και συνεχίσαμε να ζούμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα…

 

Θυμάμαι επίσης το Πολυτεχνείο να καίγεται κάθε 17 Νοεμβρίου από «αντιεξουσιαστες» ( και όχι φυσικά από εγκληματίες…) και όλη η κοινωνία σχεδόν να …καμαρώνει για την επαναστατημένη νέα γενιά.

 

Θυμάμαι καθηγητές να δέρνονται ανηλεώς μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων ή να κτίζονται οι πόρτες των γραφείων τους διότι έτσι αντιλαμβάνονται κάποιοι το άσυλο ιδεών και την Δημοκρατία.

 

Θυμάμαι ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας να λέει «καλά τους έκαναν» απευθυνόμενα στα θύματα της 17Ν.

 

Δε θυμάμαι, άλλα βλέπω καθημερινά ακόμα και τώρα, συμπολίτες μας να μαχαιρώνονται για μια θέση παρκινγκ ή να γρονθοκοπούν ο ένας τον άλλον για μια παράβαση του ΚΟΚ….

 

Ως αντιδιαστολή, θυμάμαι –και δε θα ξεχάσω ποτέ- την παρέλαση Ναζιστών μέσα από Εβραϊκή συνοικία του Σικάγο. Θυμάμαι ακόμα τα επιθετικά βλέμματα εκατέρωθεν, άλλα χωρίς να ανοίγει μύτη…

 

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά συμβαίνουν και αλλού. Προφανώς (αν και σε μικρότερη ένταση και όχι τόσο μαζικά.) Σε καμιά προηγμένη χώρα  όμως δεν υπάρχει το παράδοξο φαινόμενο να τυγχάνουν τόσο μεγάλης αποδοχής οι παραβατικες συμπεριφορές.

 

Στην Ελλάδα θεωρείται κοινωνική καταξίωση να επιβάλλεις το «δίκαιο» σου με την πυγμή (κυριολεκτικά) με τον ίδιο τρόπο που θεωρείται (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) «μαγκιά» να κλέβεις την εφορία και το κράτος.

 

Η επιβολή δια της δύναμης μας επιστρέφει στο αρχέγονο αίσθημα της επικράτησης του ισχυρού από το οποίο ποτέ δεν απαλλαγήκαμε και μας υπερτονίζει το δήθεν επαναστατικό πνεύμα που έχουμε μέσα μας και το οποίο εκδηλώνουμε με ψευτομαγκιές καθημερινά. Είτε είναι για να επιβάλλουμε τις ιδέες μας είτε για να βρούμε ευκολότερα θέση παρκινγκ…

 

Είναι άραγε να απορεί κανείς που σ αυτή τη ..φιλήσυχη χώρα βρήκε πρόσφορο έδαφος η εγκληματική συμμορία της ΧΑ?

 

Η ΧΑ και οι φασίστες της μας δίνουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κάνουμε κάτι που ούτε η οικονομική κρίση ούτε το Μνημόνιο κατάφερε. Να κοιτάξουμε καλά στον καθρέφτη, να δούμε την άσχημη αντανάκλαση του και να αποφασίσουμε επιτέλους να μην δίνουμε καμιά ηθική νομιμοποίηση στη βία από όπου και αν προέρχεται. Να πάψουμε να θεωρούμε ανεκτή τη βία στα φανάρια και τη βία στον εργασιακό μας χώρο. Διότι όταν κάνεις εκπτώσεις στα μικρά και καθημερινά, ολισθαίνεις ασυναίσθητα ηθικά και η συσσωρευμένη ανοχή οπλίζει χέρια ημίτρελων φανατικών.

ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΕΛ.ΑΣ. : ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ...

 * Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=479802


Το διπλό περιστατικό αστυνομικής γκάφας που έλαβε χώρα σήμερα (απόδραση κρατουμένου και εκτελεση υπόδικου), φέρνει στο προσκήνιο μια απο τις παθογένειες που έχουμε ως λαός και η οποία ακυρώνει πολλά απο τα πλεονεκτήματά μας.

Κατα το παρελθόν, με παρεμβάσεις μου στον Τύπο, είχα επισημάνει οτι η κακή, ωχαδελφιστική, αδιάφορη και ερασιτεχνική νοοτροπία μας είναι η πηγή όλων των δεινών μας. Στο χώρο των Σωμάτων Ασφαλείας δε, υπάρχει πρόσφορο έδαφος για την μεγέθυνση αυτής της παθογένειας αφού μια γκάφα λαμβάνει δημοσιότητα και "ξεγυμνώνει" το σύστημα.

Γι αυτή μου την τοποθέτηση δέχτηκα πολλά πυρά. Όλοι έδιναν σημασία στην εκπαίδευση, στον εξοπλισμό, στις ευθύνες της ηγεσίας, πολιτικής και φυσικής. Να που για μια ακόμα φορά η στρεβλή μας νοοτροπία ήλθε να μας εκθέσει. Αυτό που αδυνατούμε να καταλάβουμε ειναι οτι τίποτα απο όλα αυτά δεν έχει αξία, αν δεν αρχίσουμε να αλλάζουμε τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.

Όσο επαγγελματική και αν ειναι η εκπαίδευση που λαμβάνουν οι αστυνομικοί μας, αυτό που καθορίζει τις κινήσεις τους στην καθημερινότητά τους είναι το υποσυνείδητο, το οποίο είναι ο προγραμματισμός που έχουν δεχτεί απο τα παιδικά τους χρόνια.

Ας αναρωτηθούμε τί τους υπαγορεύει αυτο?

Αν έχουν μεγαλώσει σε μια τυπική Ελληνική οικογένεια, κυριαρχεί η νοοτροπία"ελα μωρε σε μένα θα συμβεί"? Αν κάποιος τους επισημάνει τους κανονισμούς και πως πρέπει να ειναι σε εγρήγορση, αμέσως χαρακτηρίζεται γραφικός, "κολημμένος" ή και με την γνωστή λεξη απο μ... Με την γνωστή ρήση "του Ελληνος ο τράχυλος ζυγό δεν υπομένει" απαξιώνουμε με ταχύτητα φωτός έννοιες όπως ο επαγγελματισμός, που σε όλες τις προηγμένες χώρες αποτελεί θεμελιώδη λίθο ευνομούμενης και σοβαρής κοινωνίας.

 Ως λαός, παρα τα πολλά θετικά μας, είμαστε απείθαρχοι, ενεργούμε ερασιτεχνικά και πρόχειρα και αντιμετωπίζουμε τους κανονισμούς ως κάτι που μας επιβλήθηκε και έχουμε χρέος να πολεμήσουμε.

Δε θα κουραστώ να το γράφω: Οι Ελληνες Αστυνομικοί είναι τέκνα της πατρίδας μας με τα θετικά και τα αρνητικά που κουβαλάμε μέσα μας όλοι. Τα θετικά όπως το φιλότιμο και η ευφυϊα μας έχουν γλυτώσει απο πολλά δεινά. Τα αρνητικά όμως μας ξεγυμνώνουν κάθε φορά και θα συνεχίσουν να το κάνουν εως ότου τα αντιμετωπίσουμε.

Ποιός θα τολμήσει?

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΟΥΒΛΗΣ ΣΤΟ PSYCHOLOGIES!

Το νέο τεύχος του περιοδικου Psychologies φιλοξενεί τις απόψεις μου στο - πολύ επικαιρο-θέμα της εγκληματοφοβίας!

Στο ίδο θέμα αναφέρεται και ο γνωστός καθηγητής Γιάννης Πανούσης!

Ελπίζω να βρείτε τις απόψεις μας ενδιαφέρουσες!

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ?

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ.: ΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ.

                                    του Δρ. Κωνσταντίνου Δούβλη

Το θέμα της αυξημένης εγκληματικότητας, της εγκληματοφοβίας και του κοινού περί… ασφάλειας αισθήματος, απασχολούν όλο και περισσότερο την προεκλογική Ελλάδα. Μέσα στην φρενίτιδα της κομματικής αντιπαράθεσης, ίσως αυτή η περίοδος να αποτελεί πρόσφορο έδαφος για να ακουστούν και μερικές αλήθειες όσον αφορά τον εκσυγχρονισμό της αστυνόμευσης στη χώρα μας.

Η ΕΛ.ΑΣ είναι «σαρξ εκ της σαρκός» της Ελληνικής κοινωνίας. Συγκεντρώνει όλες τις παθογένειες αλλά και όλα τα προτερήματα του λαού μας. Κακή οργάνωση, «ωχαδερφισμός», προχειρότητα αλλά ταυτοχρόνως φιλότιμο, μεγαλοψυχία, έξυπνες λύσεις και θάρρος..

Αντιφατικά? Ίσως. Όσο αντιφατικοί είμαστε όλοι μας στην καθημερινότητά μας…

Προ ετών σε ομιλία μου στην ακαδημία ενός αστυνομικού σώματος στις ΗΠΑ, ένας Δόκιμος μου έκανε την εξής αφοπλιστική ερώτηση: “Καλές οι ακαδημαϊκές αναλύσεις από εσάς τους εγκληματολόγους. Εγώ  όμως θα βρεθώ σε λίγο στο πεζοδρόμιο. Θέλω πρακτικές λύσεις. Μπορείτε να μου τις προσφέρετε»?

Πόση αλήθεια κρύβεται μέσα σ αυτές τις λίγες λέξεις! Το αστυνομικό έργο αναλύεται κοινωνιολογικά , ψυχολογικά , πολιτικά, ιστορικά από μια πλειάδα κοινωνικών επιστημόνων. Πόσο εύκολα όμως ξεχνάμε ότι η αστυνόμευση διατηρεί κάποια στοιχεία «τέχνης» που απαιτούν και μια πρακτική προσέγγιση.

Έχοντας αυτές τις σκέψεις υπ όψιν, αποφάσισα να παρουσιάσω έναν σύντομο πρακτικό κατάλογο με εφαρμόσιμες λύσεις για τον διακαή πόθο όλων μας: Τον εκσυγχρονισμό της ΕΛ.ΑΣ. 

Πρακτικά. Ρεαλιστικά. Υπεύθυνα. Με τρόπο εφαρμόσιμο.

·         Βήμα πρώτο: Κατάργηση της Σχολής Αξιωματικών. Ο λόγος για την ίδρυση ανωτάτων σχολών Αστυνομίας ήταν η αναβάθμιση του επιπέδου σπουδών και, κατά συνέπεια, του επαγγέλματος. Κατανοητή και λογική η επιθυμία, αλλά δυστυχώς δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από όσα έλυσε διότι δεν έλαβε υπ όψιν τις ιδιαιτερότητες του χώρου. Το αστυνομικό έργο βασίζεται στην βαθιά γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας. Εκτός από επιστημονική γνώση, απαιτεί εμπειρία και δυνατότητα ενδελεχούς ανάλυσης σύνθετων κοινωνικο-πολιτικών και ψυχολογικών διεργασιών. Τέτοιου είδους σύνθετη γνώση δε μπορεί να αποκτηθεί μέσα σε 4 χρόνια σπουδών ώστε ένας νέος 22 ετών να μπορέσει να ασκήσει διοίκηση. Το επιχείρημα ότι «22χρονοι πετάνε F 16» δεν ευσταθεί. Οι 22 χρονοι πιλότοι πρέπει να είναι μαχητές. Οι 22 χρονοι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να είναι «ψυχολόγοι του πεζοδρομίου». Τεράστια και αυτονόητη η διαφορά.

·         Βήμα δεύτερο: Αξιωματικοί ειδικών, όχι «γενικών», καθηκόντων.

Ζούμε στην εποχή της απόλυτης εξειδίκευσης. Για την ουσιαστική αναβάθμιση του αστυνομικού έργου είναι απαραίτητη η προσαρμογή της ΕΛ.ΑΣ και σε αυτή την πραγματικότητα. Οι αστυνομικοί, ως σύγχρονοι επαγγελματίες, πρέπει να απαλλαγούν από την λογική «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» και να αποκτήσουν εξειδίκευση σ ένα αντικείμενο με το οποίο θα αρχίζουν και τα τελειώνουν την καριέρα τους. Οι σύγχρονες προκλήσεις στα θέματα ασφάλειας και εγκληματικότητας περιλαμβάνουν κακοποιούς με ‘επιστημονική εξειδίκευση’ σε διάφορες κατηγορίες εγκλημάτων (πχ τρομοκρατία, ηλεκτρονικό έγκλημα κλπ.) Οι διώκτες τους πρέπει να πράξουν ακριβώς το ίδιο.

·         Βήμα τρίτο: Απογαλακτισμός του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ από το Υπουργείο.

Οι εποχές που η αστυνομία θεωρείτο ανεξέλεγκτη και επιρρεπής σε εξωθεσμικές επιρροές έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Οι σύγχρονοι αστυνομικοί και δημοκράτες είναι και καταρτισμένοι ώστε να τους δοθεί κάποια επαγγελματική και υπηρεσιακή ανεξαρτησία. Το φαινόμενο του να παρεμβαίνει ο εκάστοτε υπουργός ακόμα και στην επιχειρησιακή (!) δράση της αστυνομίας είναι αναχρονιστικό και απαράδεκτο. Εμφανίζει τους αστυνομικούς ως ευνουχισμένους και ανίκανους να διαχειριστούν τα του οίκου τους. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δε προτείνω την δίχως πολιτικό έλεγχο αστυνομία. Στις δημοκρατίες οι πολιτικοί, ως εκφραστές της θέλησης του λαού, οφείλουν και πολιτική να χαράσσουν και να ελέγχουν τα Σώματα Ασφαλείας. Προτείνω όμως την κατάργηση του «στραγγαλιστικού» επιχειρησιακού ελέγχου του Σώματος. Ο Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ είναι υπόλογος στον Υπουργό. Αφού όμως πρώτα αφεθεί ελεύθερος να δράσει..

·         Βήμα τέταρτο: Έγκριση του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. από την Βουλή των Ελλήνων.

Δεν είναι δυνατόν να ομιλούμε περί συναινέσεως σε διάφορα πολιτικά ζητήματα και να μη το πράττουμε στο κορυφαίο θεσμικά θέμα της επιλογής του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. Ασφαλώς η επιλογή του αρχηγού είναι πολιτική και έτσι πρέπει. Ο Αρχηγός καλείται να εφαρμόσει συγκεκριμένη πολιτική και να συνεργαστεί στενά με τον εκάστοτε υπουργό, άρα πρέπει να είναι δικής του επιλογής. Όμως στους καιρούς που ζούμε, η έννοια της «λογοδοσίας» (accountability) είναι σημαντικό βήμα για την ενίσχυσης της ίδιας της Δημοκρατίας. Ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. υπηρετεί όλον τον  ελληνικό λαό, άρα πρέπει να εγκρίνεται και να ελέγχεται από το σύνολο των εκπροσώπων του. Τους έλληνες βουλευτές.  Επιπλέον, μια έγκριση της Βουλής αναβαθμίζει το κύρος του Αρχηγού και του δίνει μια διευρυμένη εξουσία ώστε να επιτελέσει με μεγαλύτερη άνεση το έργο του.

Προφανώς η λίστα αυτή δεν εξαντλεί τα θέματα που χρίζουν συζήτησης και εκσυγχρονισμού στην ΕΛ.ΑΣ. Δεν ήταν αυτή άλλωστε η φιλοδοξία του γράφοντος. Σκοπός ήταν να παραθέσω κάποιες θεσμικού τύπου αλλαγές που θα έφερναν έναν νέο ‘άνεμο’ στο Σώμα.

Θεωρώ ότι αυτές οι αλλαγές είναι «εκ των ων ουκ άνευ» προκειμένου η Αστυνομία να αποκτήσει το θεσμικό υπόβαθρο για να συνεχίσει με επιτυχία το έργο της.

Ακούει κανείς?