Πόση ακόμα απαξίωση?

Στη χώρα της εφηβικής νοοτροπίας, της ισοπέδωσης και του καφενεϊακού λόγου, έχουμε μείνει λίγοι που πιστεύουμε στους Θεσμούς.

Που πονάμε και υφιστάμεθα όπως όλοι την πολυεπίπεδη κρίση αλλά δε μας εκφράζουν πεζοδρομιακές προσεγγίσεις του τύπου «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» και «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι».

Που πάμε κόντρα στο ρεύμα που επιβάλλει να βρίζεις σκαιότατα πολιτικούς που εσύ ο ίδιος εκλέγεις και να επιτίθεσαι στα όργανα της τάξης προς χάριν μιας παιδιάστικης «επαναστατικής διάθεσης» προκειμένου να αποφύγεις να δεις τον καθρέφτη…

Που δεν υποκύπτουμε σε γενικεύσεις.

Που δεν μιλάμε με κλισέ και χιλιοειπωμένα συνθήματα!

Που αρθρώνουμε σοβαρό λόγο. Σωστό ή λάθος, αλλά σοβαρό!

Ναι, λοιπόν! Υπάρχουμε και εμείς που αγαπάμε την Αστυνομία!

Που πονάμε όταν βλέπουμε το κύρος της να καταρρακώνεται από 20 θρασύδειλους που πετάνε μπογιές και πέτρες, όπως έγινε σήμερα στο ΑΤ Πατησίων, χωρίς να γίνεται ούτε μια προσαγωγή!

Που νιώθουμε μαχαιριά στη καρδιά κάθε φορά που ένας αστυνομικός καθυβρίζεται, ξυλοκοπείται ή λοιδορείται.

Που αισθανόμαστε τον κίνδυνο της αντιδημοκρατικής εκτροπής να ελλοχεύει κάθε φορά που η αστυνομία γελοιοποιείται και δέχεται συμβολικού τύπου ραπίσματα από το κοινωνικό περιθώριο.

Μας είναι αδιάφορο αν η σημερινή πολιτική ηγεσία θεωρεί αυτά τα συμβάντα ήσσονος σημασίας.

Έχει προφανώς την δική της ατζέντα και η προστασία του κύρους ενός από τους πιο σημαντικούς θεσμούς δεν αποτελεί προτεραιότητα της.

Οι κυβερνώντες σήμερα είναι, αύριο δεν είναι.

Η Αστυνομία όμως ως ο ύψιστος θεματοφύλακας της ασφάλειας του πολίτη αλλά και του πολιτεύματος θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτούς.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η ανάπτυξη κυνισμού στα στελέχη των Σωμάτων ασφαλείας.

Η συχνή επαφή με την χειρότερη πλευρά της κοινωνίας, αλλά και οι επιθέσεις που δέχονται συνεχώς οι αστυνομικοί σε κάθε έκφανση του κοινωνικού βίου, συνήθως βγάζουν ένστικτα αυτοπροστασίας που εκδηλώνονται μέσω της απάθειας.

Σε αυτές τις δύσκολες εποχές απευθύνομαι στους χιλιάδες αστυνομικούς που με το φιλότιμό  τους και μόνο κρατάνε όρθιες εκατοντάδες υπηρεσίες για να τους πω ότι υπάρχουμε και εμείς!

Εμείς που καταλαβαίνουμε, εμείς που πονάμε μαζί σας, εμείς που σας στηρίζουμε.

Εμείς που στα μάτια σας βλέπουμε τον αδελφό, την αδελφή μας, τη γυναίκα μας!

Εμείς που σας χαμογελάμε στο δρόμο και σας ζητούμε να μην εγκαταλείψετε!

Χειροβομβίδα στο μαλακό μας υπογάστριο

Σε αυτή τη χώρα, έχουμε αναθρέψει γενιές ολόκληρες με μια σειρά από μύθους. Ο κυριότερος εξ αυτών είναι ο περίφημος «Θεός της Ελλάδος».

Εκείνος που μας έχει ως περιούσιο λαό. ( Τι κι αν τον τίτλο τον είχαν πρώτοι οι Εβραίοι? Δε πτοούμεθα….)

Εκείνος που τελευταία στιγμή θα «βάλει το χέρι του». Εκείνος που δε θα μας αφήσει να χαθούμε.

Άλλωστε, βλάκες ήταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που είχαν την έμπνευση του «από μηχανής Θεού» που παρενέβαινε σε κάθε αδιέξοδο και έδινε λύση?

Μη κάνετε πως δε καταλαβαίνετε… αυτός ντε, που δε θα μας άφηνε ποτέ να χρεοκοπήσουμε!

Το πρόβλημα όμως είναι βαθύτερο. Η ύπαρξη αυτών των μύθων δεν είναι Ελληνικό φαινόμενο. Η βαθιά πίστη όμως σε αυτούς είναι!

Δυστυχώς, μετά την οικονομία όπου ο «θεός μας» μας εγκατέλειψε, το ίδιο φαίνεται να γίνεται και στον πολύπαθο τομέα της ασφάλειας.

Διότι και εδώ υπήρχε παραμύθι χωρίς δράκο… «είμαστε μια πολύ ασφαλής χώρα» τσαμπουνάμε δεξιά και αριστερά… «η τρομοκρατία δε χτυπάει εδώ διότι έχουμε πολύ καλές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο», συνεχίζουμε…. «Η Ελλάδα δεν είναι ιμπεριαλιστική δύναμη και δεν έχει εχθρούς», καταλήγουμε…

Ώσπου έρχεται μια χειροβομβίδα στο κέντρο της πόλης για να μας ξεγυμνώσει. (ας μη χρησιμοποιήσω μια πιο αγοραία έκφραση που μου έρχεται στο μυαλό…)

Οι ανωτέρω παρατηρήσεις έχουν κάποια ψήγματα αλήθειας άλλα και μεγάλη δόση υπεραπλούστευσης και καφενεϊακού τύπου ανάλυσης. Σε μια εποχή που οι υπεραπλουστευμένες λύσεις και η «ανάλυση του φραπέ» εκλέγει ακόμα και πρόεδρο στις ΗΠΑ, είναι δύσκολο να μην έχει απήχηση στην Ελλάδα που διαχρονικά βασίζεται περισσότερο στο θυμικό και όχι στην λογική…

Το παγκόσμιο κοινωνικο-πολιτικό περιβάλλον είναι πιο σύνθετο από ποτέ. Οι ανάγκες, τα συμφέροντα και οι εξελίξεις αλλάζουν με φρενήρη ρυθμό σε σημείο που και οι επαΐοντες να μη μπορούν να τις παρακολουθήσουν. Σε αυτόν τον κυκεώνα, το να αναλύουμε γεγονότα με λογικές του 20^ου αιώνα  και με συναισθηματικές προσεγγίσεις μιλώντας για «φιλίες» (ενώ ανέκαθεν υπήρχαν συμφέροντα και μόνο) είναι τουλάχιστον κωμικό άλλα και επικίνδυνο.

«Ο οποιοσδήποτε μπορεί να επιλέξει οποιονδήποτε στόχο για οποιονδήποτε λόγο σε οποιονδήποτε τόπο»  Αυτή ήταν η ρήση ενός πολύ σπουδαίου εγκληματολόγου που είχα την τύχη να έχω καθηγητή και πιστεύω ακράδαντα πως, αν και ειπώθηκε αρκετά χρόνια πριν, έχει απόλυτη εφαρμογή στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Ας μην ελπίζουμε λοιπόν σε κανέναν «θεό» και σε καμία «φιλία» να μας βγάλουν από την δύσκολη θέση και να κάνουν τη δουλειά για μας.

Δε δούλεψε στην οικονομία, δε θα δουλέψει και στην ασφάλεια…

Ας περάσουμε στο καθαρά πρακτικό, επιχειρησιακό κομμάτι της χθεσινής τραγικής υπόθεσης.

Οι δράστες κινήθηκαν με περισσή θρασύτητα στο πιο κεντρικό και καλά φυλασσόμενο δρόμο της Αθήνας, απέναντι από το Κοινοβούλιο,  πετώντας μια χειροβομβίδα στη πρεσβεία της Γαλλικής δημοκρατίας.

Τα κίνητρα τους άγνωστα, τη στιγμή που γράφεται το κείμενο. Ειλικρινά ελπίζω και εύχομαι να μην ήταν προσπάθεια εκτίμησης του τρόπου αντίδρασης των αστυνομικών δυνάμεων εν όψει επίσκεψης Ομπάμα, εορτασμού ημέρας Πολυτεχνείου κλπ. διότι το αποτέλεσμα ήταν τραγικό.

Όσοι εξ ημών αγαπάμε την Αστυνομία και στηρίζουμε το έργο της από διάφορα μετερίζια, θλιβόμεθα με τον χαμηλό βαθμό ετοιμότητας της ο οποίος σχετίζεται άμεσα με την απαξίωση που έχει υποστεί από την σημερινή πολιτική εξουσία.

Δυστυχώς τα αντανακλαστικά των σωμάτων ασφαλείας βρίσκονται στο ναδίρ και το αίσθημα ασφαλείας της χώρας – και ειδικά της πρωτεύουσας- έχει πάρει την κατιούσα.

Η απαξιωτική αντιμετώπιση της κυβέρνησης αλλά κυρίως του κυβερνώντος κόμματος απέναντι στα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ, έχει οδηγήσει σε έλλειψη ηθικού και αποφασιστικότητας.

Ναι, είχε και επιτυχίες η ΕΛ.ΑΣ το τελευταίο διάστημα με πιο πρόσφατο την εξάρθρωση της αποκαλούμενης «συμμορίας των Ρομα».

Το «παιχνίδι» όμως παίζεται κυρίως στη καθημερινότητα. Οι απειλές είναι πλέον άμεσες και ο αντίκτυπος τους αισθητός στον μέσο πολίτη με αποτέλεσμα το φαινόμενο της εγκληματοφοβίας (της αίσθησης δηλαδή του κινδύνου ακόμα και αν δεν είναι άμεσος) να έχει κάνει κα πάλι την εμφάνισή του.

Χειροβομβίδες στο κέντρο της πόλης και μαφιόζικου τύπου εμπρησμοί εκφοβισμού σε σπίτια παραγόντων είναι διαλυτικά φαινόμενα που δίνουν μια εικόνα γενικευμένης παρακμής στη χώρα.

Η Πολιτεία μπορεί να παρομοιαστεί ως ένας «σπιτονοικοκύρης που δεν ενδιαφέρεται για την περιουσία του». (absentee  landlord )

Τι μένει? Το φιλότιμο των αστυνομικών.

Το οποίο όμως καθημερινά στραγγαλίζεται από μια πολιτική ηγεσία που έχει κατά το παρελθόν εκφραστεί με τα χειρότερα λόγια για τα σώματα ασφαλείας.

Και δυστυχώς, όλοι τα θυμούνται ακόμα...

«Το μεγαλύτερο προσόν ενός αστυνομικού δεν είναι τα μούσκουλα, αλλά η γρήγορη και άμεση σκέψη». Αυτά είναι τα λόγια ενός εκπαιδευτή του FBI σε μια διάλεξη που παρακολούθησα προ ετών στις ΗΠΑ.

Και το ηθικό, θα προσέθετα εγώ.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ

Προ ημερών σε μια κοινωνική εκδήλωση συνάντησα έναν αστυνομικό. Μόλις συστήθηκα τον άκουσα να λέει- με μεγάλη έκπληξη ομολογώ – «σας διαβάζω στο  policenet”.

Πριν προλάβω να πω «ευχαριστώ» μου είπε με έκδηλη αγωνία στα μάτια:

“Γράψτε κάτι για τις αγωνίες μας. Για τον δύσκολο ρόλο μας. Για όσα δε βλέπει ο κόσμος».

Ξεκίνησα λοιπόν ένα άρθρο σήμερα που γιορτάζει το Σώμα αλλά μέσα μου ένιωθα μια διαφορετική ανάγκη.

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος, σ αυτή τη τραγική συγκυρία που βιώνει η Ελληνική Αστυνομία αλλά και ολόκληρη χώρα, νιώθω την ανάγκη να προσευχηθώ…

Άγιε Αρτέμιε, μεγάλη η χάρη σου!

Σε παρακαλώ, βοήθησε να …

·         Αντιληφθεί η κοινωνία ότι είμαστε παιδία της διπλανής πόρτας, παιδιά της γειτονιάς και όχι  «απόγονοι» των αστυνομικών της χούντας…

·         Καταλάβει ο λαός ότι έχουμε και εμείς  πολλά κοινά μαζί του. Τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια οικονομικά προβλήματα , τα ίδια άγχη για το μέλλον των παιδιών μας. Έχουμε επίσης την ίδια ανάγκη να επιστρέψουμε σπίτι μας στο τέλος της βάρδιας και να μην λάβει η οικογένειά μας εκείνο το μοιραίο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα…

    Βοήθησε να….

·         Κατανοήσει ο κόσμος ότι δεν ψηφίζουμε εμείς τους Νόμους, αλλά είμαστε εντεταλμένοι με την εφαρμογή τους

·         Ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για κοινωνικά προβλήματα όπως η μετανάστευση και η εγκληματικότητα αλλά καλούμαστε να τα διαχειριστούμε.

·         Ότι είμαστε το καταφύγιο του πιο αδύναμου πολίτη

·         Ότι ερχόμαστε σε επαφή με την χειρότερη πλευρά της κοινωνίας γι αυτό γινόμαστε σκληροί..

·         Ότι δεν υπάρχει «μία» κοινωνία αλλά αντικρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα που περιμένουν διαφορετικά πράγματα από μας, γι αυτό ενίοτε γινόμαστε κυνικοί…

·         Ότι για κάθε επίορκο συνάδελφο, υπάρχουν 100 που δίνουν τη ζωή τους για το κοινωνικό σύνολο

·         Ότι πρέπει να αποφασίσουμε σε λίγα δευτερόλεπτα για μια τεταμένη κατάσταση και δεν έχουμε την άνεση της ανάλυσης από τον καναπέ..

·         Ότι ναι.. κάνουμε λάθη! Και εμείς πονάμε περισσότερο γι αυτά..

·         Ότι κυκλοφορούμε συνεχώς μέσα στη κοινωνία και στοχοποιούμαστε.

·         Ότι κάνουμε τη «χειρότερη» δουλειά του κόσμου όταν η κοινωνία βλέπει στα μάτια μας το «κράτος- δυνάστη»

·         Ότι κάνουμε τη καλύτερη δουλειά του κόσμου όταν ο απλός πολίτης μας χτυπάει στη πλάτη για «ευχαριστώ» και ηλικιωμένες κυρίες μας γεμίζουν ευχές επειδή νιώθουν ασφαλείς όταν μας βλέπουν.

Άγιε Αρτέμιε, δώσε φώτιση σε φυσική και πολιτική ηγεσία να πράξουν το σωστό.

Δώσε δύναμη σε όλους τους συναδέλφους να αντέξουν

Δώσε σύνεση στη κοινωνία για να μείνει στο πλευρό μας.

Αμήν!

Ελληνική Αστυνομία, ώρα μηδέν

Σε παλαιότερο άρθρο, είχα παρομοιάσει την ΕΛ. ΑΣ με σύγχρονο «Σίσυφο» που κουβαλά στους ώμους τις αμαρτίες μιας άλλης εποχής, με την οποία καμία σχέση δεν έχει.

Η Αστυνομία ήταν πάντα ο εύκολος στόχος για όλα τα δεινά του τόπου. Η μοναδική φανερή παρουσία του Κράτους ανάμεσα στους πολίτες, συγκεντρώνει το μένος τους για οτιδήποτε -σχετικό ή άσχετο με αυτήν-  τους βασανίζει.

Η ανάπηρη αστική μας δημοκρατία, σε αντίθεση με τις ώριμες δημοκρατίες της Δύσης, όχι απλώς δεν προστάτευσε τα Σώματα ασφαλείας, αλλά θα έλεγε κανείς ότι βολεύτηκε με αυτή τη κατάσταση και θεώρησε την ΕΛ.ΑΣ ανάχωμα για τις επιθέσεις της κοινωνίας στη συντεταγμένη Πολιτεία.

Η νοοτροπία του μεταπολιτευτικού αστικού ( Ο Θεός να το κάνει) Κράτους συμπυκνώνεται στη φράση:

«Αστους να βρίζουν τους μπάτσους, να εκτονώνονται εκεί και να μη προχωρούν παραπέρα».

Με αυτή την παράλογη και στρεβλή κατάσταση μεγάλωσε η δική μου γενιά.

Με την αστυνομία να καθυβρίζεται καθημερινώς και να την πιάνει ο καθένας στο στόμα του για το παραμικρό.

Τί και αν η ΕΛ.ΑΣ εξελισσόταν? Η κοινωνία ηρνείτο να την αγκαλιάσει!

Τί κι αν πλέον εδώ και πολλά χρόνια τα στελέχη της είναι μορφωμένα, καλλιεργημένα παιδιά της διπλανής πόρτας? «Μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι» είναι η απάντηση…

Τί και αν είναι πλέον δημοκρατική με Συνδικαλισμό (έστω με στρεβλώσεις)? «Φασίστες μπάτσοι» είναι η μόνιμη επωδός!

Τί και αν είναι ο μοναδικός μηχανισμός του Δημοσίου με σύστημα αυτοκάθαρσης (Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων)? «Αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες», απαντούσαν στελέχη της τότε περιθωριακής αριστεράς που σήμερα διοικούν τον τόπο (και την ΕΛ. ΑΣ.)

Διότι σαν να μην έφταναν οι αμαρτίες της μεταπολίτευσης, σήμερα διοικούν τα Σώματα ασφαλείας άνθρωποι που τα μισούσαν.

Ποιος θα ξεχάσει στελέχη της σημερινής κυβέρνησης να μιλούν για αφοπλισμό της ΕΛΑΣ και άλλα τέτοια γραφικά?

Ποιος δε θυμάται τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να μιλάει για μπάτσους σε παλαιότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις?

Ποιος δε θυμάται τα γεμάτα ταξικό μίσος δελτία τύπου του τότε μικρού ΣΥΡΙΖΑ που καταφερόντουσαν εναντίον της ΕΛ.ΑΣ? (ακόμα και τώρα ζούμε κωμικοτραγικά περιστατικά όπου ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρεται εναντίον της… κυβέρνησης εγκαλώντας την για φασίζουσα αστυνόμευση!)

Φυσικά τότε δε πίστευαν ποτέ ότι θα κυβερνήσουν.

Να λοιπόν που τα έφερε έτσι η ζωή που τώρα πρέπει να διοικήσουν στελέχη που μέχρι χθες έβριζαν…

Ως γνωστόν όμως, οι πολιτικές θέσεις που επαναλαμβάνονται εμφατικά δημιουργούν πεποιθήσεις βαθιά ριζωμένες.  Όλη  αυτή  η προσέγγιση πολλών ετών νομοτελειακά έφερε δεινά.

Διαπαιδαγώγησε μια ολόκληρη κοινωνία   να θεωρεί τους αστυνομικούς παιδιά ενός κατώτερου Θεού.

Αναλώσιμους.

Έσπειραν ανέμους θερίζουν θύελλες.

Τα περιστατικά βίας εναντίον αστυνομικών πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα και όχι χωρίς λόγο.

Τα στελέχη των Σωμάτων ασφαλείας θεωρούνται «υπεύθυνα» για την κακή κατάσταση της χώρας.

Η στολή εκφράζει  την κρατική εξουσία που έχει γίνει μισητή στο υποσυνείδητο πολλών.

Αυτή η στρέβλωση σε συνδυασμό με την απαξίωση των αστυνομικών από τους κυβερνώντες δημιούργησαν ένα εκρηκτικό κοινωνικό κοκτέιλ από το οποίο θα προκύπτουν εκρήξεις σε μη προβλέψιμα χρονικά διαστήματα.

Καιρός να αντιδράσουν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που εκφράζουν την αστικού τύπου δημοκρατία.

Καιρός να ξαναθυμηθούμε βασικές αρχές τις οποίες λησμονήσαμε μέσα στην κοινωνικο-οικονομική λαίλαπα που ζούμε.

Καμία κοινωνία δε μπορεί να υπάρξει χωρίς την αστυνομία.

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που τόσο θαυμάζουμε είχαν οργανωμένα αστυνομικά σώματα

Ακόμα και η λέξη police προέρχεται από την λέξη «πολιτεία».

Ο θεσμός της αστυνομίας είναι αποτέλεσμα ενός κοινωνικού συμβολαίου στο οποίο η κοινωνία παραχώρησε λίγη από την ελευθερία της προκειμένου να την θωρακίσει.

Η κοινωνία οφείλει να προστατεύσει τον θεσμό διότι κάθε χτύπημα εναντίον του είναι χτύπημα κατά της ίδιας.

Η πολιτεία και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι ιδεοληψίες που τους ταλάνιζαν στα εφηβικά τους χρόνια περί μιας κοινωνίας που είναι σε θέση να «αυτορυθμιστεί» δεν έχουν θέση σε μια σοβαρή χώρα που ανήκει στη Δύση.

Όσο αφήνουν τους αστυνομικούς ως βορά σε περιθωριακές ομάδες επιδιώκοντας να ικανοποιήσουν ένα στενά κομματικό ακροατήριο, αυτοϋπονομεύονται στο διηνεκές.

Εν ολίγοις, καιρός να σοβαρευτούμε όλοι, πολίτες και κυβερνώντες.

Το πολύπαθο Ελληνικό Κράτος που θεμελιώθηκε δύσκολα και συνέχισε να πορεύεται εν μέσω συγκρούσεων και ταραχών, δεν έχει πολλές αντοχές ακόμα…