Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα : Η Ελληνική ανομία που τόσο μας αρέσει.

                                                Δημοσιεύτηκε στο www.policenet.gr

Μεσημέρι Δευτέρας.  Επιστρέφω από μια σειρά διαλέξεων με θέμα την ανομία του λαού μας και την ανάλυσή της ως μια εκ των γενεσιουργών αιτιών της παρατεταμένης παρακμής που βιώνουμε ως κοινωνία.

Ο καιρός θαυμάσιος. Μια από τις αλκυονίδες ημέρες που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί αυτή η πανέμορφη χώρα να μην είναι λίγο.. αλλιώς…

Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είμαι υπερβολικός και άδικος, όπως συχνά λένε φίλοι και γνωστοί… 

Βυθισμένος στις σκέψεις μου, δεν βλέπω το πράσινο φανάρι. Μου το θυμίζει η κόρνα του πίσω αυτοκινήτου.

Ξαφνικά περνά στα 3 μέτρα από μπροστά μου ένα μοντέρνο όχημα με την μουσική διαπασών… είχε παραβιάσει μεγαλοπρεπώς το κόκκινο …

Παρακάτω τον πετυχαίνω σε φανάρι στο οποίο -ευτυχώς- σταμάτησε. Κατεβάζω το παράθυρο να τον ρωτήσω αν συνειδητοποίησε τι έκανε.

Με κοιτά και μου χαμογελά σαν να μην τρέχει τίποτα…

Ανεβάζω το παράθυρο. Τί να πω και τι να καταλάβει…

                                                    Μιθριδατισμός

Είναι σαν να ακούω τις σκέψεις σας:

“Καλά με τι ασχολείσαι? Σε ποια χώρα ζεις? Αυτό που περιγράφεις είναι καθημερινότητα!»

Επιτρέψτε μου να αρχίσω με αυτή ακριβώς την στρεβλή πτυχή της νοοτροπίας μας.

Είναι γεγονός πως, οτιδήποτε παγιώνεται, αποκτά χαρακτήρα φυσιολογικού ακόμα και αν δεν είναι.

Διαβάζουμε ότι ένας κρατικός λειτουργός χρηματίστηκε. Γυρίζουμε σελίδα χωρίς ίχνος σοκ. Μας λένε πως ένας πολιτικός πήρε μίζα. Χαμογελάμε και συνεχίζουμε το ποτό μας.

Κλασσικά συμπτώματα κοινωνικού μιθριδατισμού. Μικρές δόσεις κοινωνικού δηλητηρίου οδηγούν σε προσαρμογή, απάθεια και εν τέλει αποδοχή.

 Χρέος όλων μας να αντισταθούμε στην «συνήθεια» που μας έχει κάνει να αποδεχόμαστε σιωπηλά την στρέβλωση.

  Η απάθεια οδηγεί στην διάβρωση και στην καθολική παρακμή.

 Ανομία και Ελληνική προσαρμογή

Ο μεγάλος Durkheim σίγουρα δεν είχε την Ελλάδα στο μυαλό του όταν διατύπωνε την σπουδαία θεωρία του περί ανομίας. Ίσως η σημερινή Ελληνική πραγματικότητα να τον εξέπληττε και αυτόν.

Ο εν λόγω «κύριος» που παραβίασε τον ερυθρό σηματοδότη κατά πάσα πιθανότητα, κατά τη διάρκεια του καφέ με τους φίλους του πριν το συμβάν, να κατακεραύνωνε κάποιους πολιτικούς που παρανόμησαν. Ίσως ακόμα να συζητούσε και ένα σοβαρό τροχαίο που άκουσε στις ειδήσεις και να κουνούσε το κεφάλι με απογοήτευση λέγοντας «δεν είμαστε λαός» και «δεν υπάρχει Κράτος»… Λίγα λεπτά αργότερα, παρανομούσε με τον πιο βαρύ τρόπο.

Διότι η χρήση του ΙΧ με αυτόν τον τρόπο, ισοδυναμεί με απόπειρα ανθρωποκτονίας...

Πώς άραγε θα αντιδρούσε αν υπήρχε αστυνομικός στο σημείο για να βεβαιώσει την παράβαση?

Μα σαν κλασσικός έφηβος!

Αρχικά, θα ηρνείτο την παράβαση! («Ποιος, εγώ? Πότε?»)

Ακολούθως, θα έβγαινε στο προσκήνιο ο κούφιος εγωισμός από τον οποίο εμφορούνται οι μέτριοι και ασήμαντοι. («Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε?»)

Στη συνέχεια, παρακάλια.. («Σας παρακαλώ κ. αστυφύλακα, 500 ευρώ παίρνω»)

Τέλος, οι ύβρεις (« Εμένα βρήκατε? Δε πάτε να πιάσετε κανέναν έμπορο ναρκωτικών?»)

          Ιδού! Η νοοτροπίας μας συμπυκνωμένη σε 5 γραμμές!

         Ο λόγος που πότε δε θα αλλάξει κάτι σ  αυτή τη χώρα!

Το εφηβικό μας ταμπεραμέντο και η παντελής αδυναμία μας να αναλάβουμε προσωπική ευθύνη για τις πράξεις μας!

Είτε μιλάμε για τροχαία παράβαση, είτε για την εργασία μας, είτε για τις σχέσεις μας.

Η εφαρμογή των Νόμων είναι ορθή όταν αφορά άλλους.

Εμείς είμαστε υπεράνω διότι…. ( Συμπληρώστε το κενό με την αγαπημένη σας δικαιολογία)…

Ας περάσουμε στην πλευρά των παρισταμένων.

Έστω λοιπόν ότι υπήρχαν αστυνομικοί εκεί και βεβαίωναν την παράβαση.

Ποια θεωρείτε ότι θα ήταν η αντίδραση των αυτοπτών μαρτύρων του συμβάντος?

«Γιατί γράφετε τον ανθρωπάκο που πάει στη δουλειά του? «

«Έχετε λύσει τα προβλήματα της εγκληματικότητας και γράφετε το κόσμο? «

«Βέβαια, σας είπαν να ξαμοληθείτε και να γράφετε διότι θελουν έσοδα!»

Είναι βέβαιον ότι ολοι αυτοί θα είχαν κάποια στιγμή μεσα στην εβδομάδα συζητήσεις για την αστυνομία που «δε γράφει κανέναν» και «αφήνει ασύδοτους τους παραβάτες».

    Τρικυμία εν κρανίω… ή αλλιώς Ελληνική καθημερινότητα.

     Η πλευρά των αστυνομικών?

  Ξεκινά με τις καλύτερες διαθέσεις.

 Προσπαθεί να βεβαιώσει παράβαση.

Ακούει το «κλάμα» του παραβάτη. Λυγίζει… και αυτοί άλλωστε λίγα παίρνουν..

 Επιπλέον, Ακούει τα εξ αμάξης από τους πολίτες που βρίσκονται εκεί.

Αναρωτιούνται αν η κοινωνία ξέρει τι θέλει…

   Οδηγούνται στον κυνισμό και στην απραξία.           

«Δε θα γίνουμε σάκος του μποξ», σκέπτονται … και αποχωρούν.

                               

    Ας αναλογιστούμε λίγο το εκρηκτικό μείγμα που περιγράψαμε.

Μια τραγελαφική κατάσταση στην οποία κανείς δε κάνει αυτό που πρέπει.

                   Ο πολίτης δεν αναλαμβάνει ευθύνη.

Η κοινωνία δεν επιθυμεί-παρά τα όσα λέει- την εφαρμογή του Νόμου.

Η αστυνομία δεν μπορεί να αστυνομεύσει κόντρα στην  επιθυμία της κοινωνίας . Ο μέσος αστυνομικός έχει άλλωστε τόσα κοινά με αυτόν που αστυνομεύει…

Πόσο δύσκολο είναι να συμφωνήσουμε σε κάποια βασικά πράγματα που έχουν αποδεχθεί όλες οι προηγμένες κοινωνίες?

 Ότι για παράδειγμα, μπορεί να υπάρξει ανοχή σε κάποιες τροχαίες παραβάσεις, άλλα η παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη είναι συμπεριφορά αντικοινωνική με ψυχοπαθητικές διαστάσεις και επισείει ποινή αποτρεπτικού χαρακτήρα? Στις ΗΠΑ, η ταλαιπωρία είναι τέτοια (σεμινάρια ασφαλούς οδήγησης, αύξηση ασφαλίστρων κλπ) που ο παραβάτης συνετίζεται άμεσα.

Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούμε ότι με το να δείχνουμε με το δάχτυλο τον απέναντι (γείτονα, δήμαρχο, βουλευτή) το μονό που κάνουμε είναι να στερούμε από τους εαυτούς μας – και κατά συνέπεια από τη χώρα μας- την δυνατότητα αλλαγής?

Διότι όταν φταίει πάντα κάποιος άλλος, εμείς δεν έχουμε λόγο να αλλάξουμε..

Πόσο δύσκολο, ρώτησα… Απαντώ: Τόσο δύσκολο όσο το να πείσεις έναν έφηβο ότι πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Στρατωνισμός Δοκίμων Αξιωματικών ΕΛ.ΑΣ. : Μια αιρετική άποψη

                                         δημοσιεύτηκε στο www.policenet.gr

Εδώ και μέρες ακούμε «χαράς ευαγγέλια» σχετικά με τις ανακοινώσεις του υπουργού για την κατάργηση της εσώκλειστης διαβίωσης των δοκίμων Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. (μετά το πρώτο έτος) , γνωστές και με τον μάλλον απαξιωτικό όρο «στρατωνισμός».

Δεκάδες άρθρα γράφτηκαν για τον «εκδημοκρατισμό» της ΕΛ.ΑΣ. (?) καθώς και για την μετατροπή των σχολών σε «πανεπιστήμια αστυνομικών σπουδών», κάτι που –υποτίθεται- θα οδηγήσει σε αποστρατικοποίηση του σώματος η οποία με κάποιο μαγικό τρόπο θα αναβαθμίσει την αστυνομία μας.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε τις παραπάνω απόψεις ως «πλειοψηφικές», ας επιτραπεί στον γράφοντα να παίξει τον ρόλο του «αιρετικού».

Συνηθισμένος, έτσι κ αλλιώς…

Ας ξεκινήσουμε την ανάλυση εξετάζοντας το καθεστώς των σχολών Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. το οποίο είναι μάλλον η εξαίρεση και όχι ο κανόνας στην εκπαίδευση αστυνομικών Σωμάτων στις χώρες της Δύσης.

Η ιδιαιτερότητά της είναι πως αποτελεί αστυνομική ακαδημία και ταυτοχρόνως ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στρατιωτικού τύπου, δεχόμενη ιδιώτες αμέσως μετά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. (Έχω διαφωνήσει με αυτή τη πρακτική σε προγενέστερα άρθρα μου, αλλά το θέμα δεν είναι της παρούσης.)

Ο σκοπός της είναι πολλαπλός: Παροχή ανωτάτου επιπέδου μόρφωσης, παροχή εξειδικευμένων γνώσεων αστυνομικού/προανακριτικού τύπου , σφυρηλάτηση ηθικού, φρονήματος αλλά και εισαγωγή στην αστυνομική υποκουλτούρα που αποτελεί τον συνεκτικό ιστό μεταξύ συναδέλφων. Αυτή  διαμορφώνει επαγγελματική συνείδηση, πνεύμα αλληλεγγύης και συνεργασίας αλλά και την τόσο επιθυμητή έννοια της «αδελφοσύνης» μεταξύ αστυνομικών, στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για την επίτευξη των στόχων και της ατομικής τους ασφάλειας.

Με βάση τις προαναφερθείσες ιδιαιτερότητες, η σχολή προσπαθεί να ισορροπήσει σε πολλές «βάρκες».

·         Να αποτελεί υψηλού επιπέδου ΑΕΙ αλλά και άρτια ακαδημία με πρακτική διάσταση.

·         Να δημιουργήσει επιστήμονες αλλά και «πολεμιστές των δρόμων».

·         Να διευρύνει πνευματικούς ορίζοντες αλλά και να φτιάξει χαρακτήρα & φρόνημα.

Το ζήτημα της (από) στρατικοποίησης της Αστυνομίας.

Το εν λόγω θέμα έχει απασχολήσει ειδικούς από όλο το κόσμο εδώ και δεκαετίες. Από τον ιδρυτή της Αστυνομίας του Λονδίνου ( Scotland  Yard), Sir   Robert  Peel που ήθελε τους αστυνομικούς «πολίτες με στολή» ( citizens  in   uniform) μέχρι τον Ελευθέριο Βενιζέλο που δημιούργησε την Αστυνομία Πόλεων με τη βοήθεια της  Scotland  yard προκειμένου να αποτελέσει αντίβαρο στην στρατιωτικού τύπου Ελληνική Χωροφυλακή.

Στην χώρα μας το θέμα λύθηκε εξισορροπητικά. Η ενοποίηση του 1984 δημιούργησε την η ΕΛ.ΑΣ με πιο πολιτικό ( civil ) χαρακτήρα αλλά και την διατήρηση της στρατιωτικής δομής, οργάνωσης και πειθαρχίας.

Πολλοί βλέπουν την στρατιωτική δομή της ΕΛ.ΑΣ ως πρόβλημα που την απομακρύνει από τους πολίτες. Αυτό απασχόλησε και τους εμπνευστές της ενοποίησης που στην εισηγητική έκθεση για τον νόμο του 1984 έγραφαν πως, για να αλλάξει η σχέση Κράτους-κοινωνίας, πρέπει να αλλάξει η σχέση θεσμών- πολίτη. Ο θεσμός που είναι πιο κοντά στον πολίτη είναι αυτός της αστυνομίας άρα αυτός πρέπει να αλλάξει, όπως και έγινε.

Φρονώ ότι η ημι-στρατιωτική δομή που υφίσταται σήμερα είναι ιδανική. Διατηρεί χαρακτηριστικά στρατιωτικής πειθαρχίας που είναι απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία του Σώματος μαζί με στοιχεία δημόσιας υπηρεσίας, ανοιχτής σε αλλαγές και κοινωνική εξέλιξη. (τμήμα εσωτερικών υποθέσεων, συνδικαλισμός κλπ)

Ο χώρος της αστυνόμευσης, παρά την επιστημονική του εξέλιξη μέσω των επιστημών της κοινωνιολογίας και της εγκληματολογίας, διατηρεί έντονο τον εμπειρικό του χαρακτήρα. Είναι δηλαδή ένα είδος «τέχνης» που μαθαίνεται με  επαναλαμβανόμενες εμπειρικές προσλαμβάνουσες παραστάσεις αλλά και  συγκροτημένης και ελεγχόμενης εκπαίδευσης.

Απαραίτητο συστατικό γι αυτού του τύπου την εργασία, είναι το πνεύμα πειθαρχίας και αυτοελέγχου. Ένας από τους τρόπους που οδηγούν εκεί είναι ο στρατωνισμός.

Η συμβίωση των δοκίμων έχει ευεργετικές ιδιότητες με τρόπο πολυδιάστατο.

1.    Δημιουργεί, ενισχύει και σφυρηλατεί συναδελφικό χαρακτήρα στους δοκίμους. Η διαρκής συναναστροφή σε προσδιορισμένο χώρο, με αυστηρούς κανόνες και συγκεκριμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις αφαιρεί το «συν» από την λέξη και μένει το «αδελφός».

2.    Δημιουργεί αστυνομική υποκουλτούρα. Όσοι ασχολούμαστε με το αστυνομικό έργο επιστημονικά, γνωρίζουμε ότι ο αυξημένος βαθμός επικινδυνότητας επιβάλλει σχέσεις «αίματος» μεταξύ αστυνομικών, που βασίζονται στην εφαρμογή άγραφων κανόνων που αποτελούν την «βίβλο» του επαγγέλματος. Δεν υπάρχει πιο ιδανικός τρόπος ανάπτυξης της αστυνομικής υποκουλτούρας από την σχεδόν μόνιμη συναναστροφή σε επίπεδο εκπαίδευσης υπο την επίβλεψη των εκπαιδευτών που την σφυρηλατούν.

3.    Συμβάλλει καθοριστικά στην ψυχική και συναισθηματική ωρίμανση των δοκίμων. Το αστυνομικό έργο έχει ιδιαιτερότητες που απαιτούν ώριμους χειρισμούς.

Ας κάνουμε μια παραδοχή όσο κ αν μας πονέσει. Γνωρίζουμε όλοι ότι η νεα γενιά δεν διαθέτει τέτοια χαρακτηριστικά από την κοινωνικοποίηση της, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Δεν είναι λίγοι οι 18χρονοι που φεύγουν για πρώτη φορά από το σπίτι και την μητρική φροντίδα σε αυτή την ηλικία και δεν διαθέτουν καν την πειθαρχία να στρώσουν τα κρεβάτια τους. Η στρατιωτικού τύπου πειθαρχία στη καθημερινότητα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αβαρία αλλά ως διαδικασία όξυνσης της προσωπικής και μελλοντικά της επιχειρησιακής ετοιμότητας των δοκίμων.

Η πιο πρόσφατη επιχειρηματολογία που ακούγεται περί «απομάκρυνσης» του αστυνομικού από την κοινωνία λόγω στρατωνισμού, είναι επίσης χωρίς ουσία. Η διάρκεια της εκπαίδευσης του δόκιμου έχει μεταξύ άλλων και αυτή την παράμετρο. Δηλαδή να τον απομακρύνει προσωρινά από την κοινωνία και την ζωή του ως πολίτη και να του εμφυσήσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που θα χρειαστεί στο υπόλοιπο της καριέρας του ως θεματοφύλακας της ασφαλείας του λαού.

Εν κατακλείδι, σε μια εποχή που όλες οι προηγμένες χώρες αυξάνουν τον βαθμό δυσκολίας στην εκπαίδευση για να ανταποκριθούν στις σύγχρονες απαιτήσεις, ας μην πάρουμε (και εδώ) τον δρόμο της ήσσονος προσπάθειας.

Ο εκδημοκρατισμός της ΕΛ.ΑΣ δε κινδυνεύει από τον στρατωνισμό αλλά από την νοοτροπία όλων μας, πολιτικών, επιστημόνων και επιχειρησιακών στελεχών.

Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο: Η ζωή και η Αστυνόμευση ως Ελληνική ταινία

                                          δημοσιεύτηκε στο www.policenet.gr

Δε πρόλαβε να στεγνώσει το « μελάνι» από τα προηγούμενα άρθρα μου στα οποία αναφερόμουν στο εφηβικό μας ταμπεραμέντο και το θυμικό μας έκανε πάλι εντυπωσιακά την εμφάνιση του ( πού αλλού)  στο θέμα που αγαπάμε να μισούμε:

Την Ελληνική Αστυνομία και την σχέση μας με αυτή.

Το σκηνικό γνωστό και καλά στημένο: Από τη μια ο φτωχός  (πλην τίμιος?) καστανάς που προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του.  Από την άλλη οι άνδρες της ομάδας ΔΙ.ΑΣ.

Σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς.

Η «φτώχεια» αντιμέτωπη με τις εντυπωσιακές στολές της ΔΙ. ΑΣ.

Πασπαλίστε το με μπόλικο συναίσθημα κατά της «κρατικής βίας» και έχετε ένα όμορφο σκηνικό που για άλλη μια φορά διχάζει έναν λαό που ταλαιπωρείται.

Θα επιχειρήσω κάτι που, σε αυτή τη χώρα, συστηματικά αποφεύγουμε.

Να διαχωρίσω το συναίσθημα από την λογική.

Να εξετάσω τα πράγματα με το «κρύο αίμα» του επιστήμονα και όχι με τη συναισθηματική ματιά του εφήβου που ξυπνά μέσα μας κάθε φορά που νιώθουμε ότι κάποιος αδύναμος αδικείται…

Συναίσθημα και συμβολισμός:

Το περιστατικό αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της Ελληνικής κοινωνίας διότι συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που κινητοποιούν το θυμικό μας.

Οι γονείς και οι παππούδες μας, μεγάλωσαν με το αφήγημα  της «ψωροκώσταινας». Μιας πατρίδας δηλαδή που ήταν παραδοσιακά φτωχή άλλα σε αυτή την αδυναμία αντιπαρέτασσε την «τιμιότητα». 

Έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος με τον οποίον μεγάλωσαν αρκετές γενιές.

Ο πλούτος ήταν ταυτισμένος με την ατιμία και η φτώχεια με την εντιμότητα.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι υπάρχουν 100δες τραγούδια και ταινίες που υμνούν την «φτωχολογιά». Κανένα όμως τον πλούτο…

Ο φτωχός καστανάς λοιπόν θεωρείται εξ ορισμού έντιμος και βιοπαλαιστής. Κανείς δεν ασχολείται με την ουσία. Η κακή οικονομική του κατάσταση θεωρείται «συγχωροχάρτι» με το οποίο ανοίγουν οι πόρτες του  παραδείσου . Στο πρόσωπο του οι πολίτες βλέπουν την χώρα μας που είναι πτωχή και χρεωκοπημένη αλλά ως τίμια (?) αξίζει οίκτο και συγχώρεση.

Αυτή η έντονα συναισθηματική προσέγγιση μας κάνει να λησμονούμε ότι η τιμιότητα δεν έχει ταξική διάσταση.

Όπως υπάρχουν  οι «καρχαρίες» των «Β. προαστίων» που παίρνουν μίζες και πατούν επί πτωμάτων, έτσι υπάρχουν και τα κλεφτρόνια των «Δ. Προαστίων» που γίνονται ψευδομάρτυρες για 50 ευρώ.

Η αστυνομία, από την άλλη, ακόμα κουβαλά το αμαρτωλό της παρελθόν. Αν και τα στελέχη της είναι πλέον παιδιά του λαού, επιμένουμε να τους αντιμετωπίζουμε ως συνεχιστές των χουντικών Σωμάτων Ασφαλείας.

Η παρουσία της αστυνομικής στολής συμβολίζει την κρατική εξουσία και ουσιαστικά είναι η μόνη επίσημη παρουσία της οργανωμένης Πολιτείας ανάμεσα στους πολίτες. (κανένας άλλος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει διακριτικά)

Είναι φυσικό λοιπόν να συγκεντρώνει το μένος όλης της κοινωνίας ακόμα και αν δεν ευθύνεται. Εν ολίγοις, ο αστυνομικός «την πληρώνει» ακόμα και για τις κομμένες συντάξεις..

Το καθήκον της Αστυνομίας

Η αστυνομία δεσμεύεται από συγκεκριμένο Νομικό πλαίσιο και τα στελέχη της είναι υπόλογα βάσει αυτού.

Για τον συγκεκριμένο επαγγελματία, η ΕΛ. ΑΣ δέχτηκε καταγγελία από πολίτη.

Άρα ήταν ΑΔΥΝΑΤΟΝ και ΠΑΡΑΝΟΜΟ το να μην ανταποκριθεί.

Μετέβησαν λοιπόν ως όφειλαν προκειμένου να ελέγξουν.

Ως εδώ καλά, θα μου πείτε. Μπορούσαν όμως να μη βεβαιώσουν παράβαση για τον «καημένο τον καστανά».

Μπορούσαν?

Είναι αλήθεια πως, παραδοσιακά, τα στελέχη της Αστυνομίας διαθέτουν την διακριτική ευχέρεια ( discretion είναι ο όρος που έχει επικρατήσει παγκοσμίως) στην εφαρμογή του Νόμου.

Αυτό συμβαίνει διότι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αστυνομικοί δρουν σε συνθήκες που δεν υπάρχει άμεσος προϊστάμενος και παρουσία κόσμου.

Αυτές όμως οι συνθήκες, δεν υπήρχαν στην προκειμένη περίπτωση.

Η περιοχή ήταν κατάμεστη από κόσμο και το περιστατικό κατέγραφαν δεκάδες κινητά τηλέφωνα και φωτογραφικές μηχανές.

Οι αστυνομικοί λοιπόν δεν είχαν άλλη επιλογή από το να εφαρμόσουν κατά γράμμα τον Νόμο.

Είναι γεγονός πως αυτές οι περιπτώσεις δρουν έντονα στις συναισθηματικές πτυχές του χαρακτήρα μας.

Ο φτωχός καστανάς συμβολίζει την «φτώχεια» που βιώνουμε όλοι μας τα τελευταία χρόνια και η αστυνομία καταλαμβάνει στο υποσυνείδητό μας τον ρόλο των «σκληρών δανειστών» που τιμωρούν ανάλγητα.

Οφείλουμε όμως να στεκόμαστε πέρα και πάνω από πάθη, συνειρμούς και εντάσεις.

Οφείλουμε να αναλογιστούμε πως και οι αστυνομικοί είναι παιδιά της διπλανής πόρτας, επαγγελματίες του μεροκάματου που βρίσκονται σε δυσχερή θέση όταν πρόκειται να ελέγξουν συνανθρώπους μας που περνούν δύσκολα.

Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει «μια κοινωνία» η οποία θέλει τα ίδια πράγματα αλλά  αντιφατικές επιθυμίες διαφορετικών τμημάτων της κοινωνίας, η αστυνομία δεν αποδίδει κοινωνική δικαιοσύνη αλλά εφαρμόζει Νόμους.

Ας μη της κάνουμε το ιδιαιτέρως δύσκολο καθήκον ακόμα δυσκολότερο φορτίζοντας τις δύσκολες αποφάσεις της με πνιγηρό συναίσθημα που θολώνει την κρίση τους (μας) και περιπλέκει καταστάσεις.

Ο λαός δεν είναι υπεράνω των θεσμών, όπως έλεγε κάποτε ένας πρωθυπουργός.

Νόμος δεν είναι το δίκιο του εργάτη.

Νόμος είναι αυτό που συμφωνήσαμε και ψηφίσαμε.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ: ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ Ή ΥΣΤΕΡΗΣΗ?

                              δημοσιεύτηκε στο www.policenet.gr

Το σκηνικό έχει γίνει πλέον σύνηθες. Ένας ασυνείδητος οδηγός έχει παρκάρει αντικοινωνικά – όχι απλώς παράνομα- εμποδίζοντας μια διάβαση πεζών ή μια ράμπα αναπήρων. Μια ομάδα «ευαίσθητων» πολιτών αντιδρά με μεθόδους κοινωνικού ακτιβισμού που έχουν εξ ορισμού αντισυμβατική διάσταση.

Τυλίγουν το όχημα του παράνομου με μεμβράνη και κολλούν αυτοκόλλητα που καταδεικνύουν την παράνομη συμπεριφορά του.

Ο στόχος προφανής. Η κοινωνική διαπόμπευση ως μέθοδος συμμόρφωσης.

Τα μέσα καλύπτουν το συμβάν με τίτλους που δείχνουν θαυμασμό. Οι πολίτες λένε «επιτέλους καιρός ήταν κάποιος να κάνει κάτι».

Ας αναρωτηθούμε αν αυτή η μέθοδος λειτουργεί.

Για έναν λαό που άγεται και φέρεται από το θυμικό του, κάθε αντισυμβατική προσπάθεια έχει θετική ανταπόκριση και μεγάλη απήχηση. Η απουσία της κρατικής εξουσίας από σημαντικές πτυχές της καθημερινότητάς μας, θεωρούμε πως μας δίνει το «δικαίωμα» να ασχοληθούμε προσωπικά με την δημόσια τάξη και να επιβάλλουμε αυτό που (θεωρούμε ότι) είναι το «σωστό» ή το «δίκαιο».

Πράγματι, όλοι έχουμε κατά καιρούς αγανακτήσει για την ανομία που, ως ένα παχύ στρώμα απόβλητης κοινωνικής «σκόνης», έχει σκεπάσει την επικράτεια. Όλοι ξέρουμε ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, τιμωρία δεν  υπάρχει και πως αυτή η κοινωνικά παγιωμένη κατάσταση έχει δημιουργήσει κουλτούρα ανομίας που είναι διαταξική και διαστρωματική.

Όλοι είμαστε διατεθειμένοι (και διαθέσιμοι) να παρέμβουμε προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξη. Αρκεί φυσικά να μην αφορά εμάς. Η εφαρμογή των Νόμων, όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου, είναι για τους άλλους…

Αλλά δε θα σταθούμε εκεί.

Παρά την γοητεία που έχει ο ακτιβισμός στις μάζες, αποτελεί δείγμα ανώριμης δημοκρατίας και σίγουρα δυσλειτουργίας του Κράτους και των Θεσμών.

Η εκχώρηση της κρατικής εξουσίας στον όχλο-διότι περί αυτού πρόκειται- πηγάζει από μια βαθιά κοινωνική περιφρόνηση προς την οργανωμένη Πολιτεία. Δυσπιστούμε και αποστρεφόμεθα οτιδήποτε αφορά τον κρατικό μηχανισμό. (Ταυτοχρόνως βεβαίως επιθυμούμε διακαώς την συμμετοχή μας σε αυτόν μέσω διορισμών. ) Αυτός είναι και ο λόγος που παραδοσιακά προτιμούμε να εμπιστευόμαστε έναν κύκλο γνωριμιών παρά την συντεταγμένη Πολιτεία. Αυτή είναι και η γενεσιουργός αιτία του πελατειακού συστήματος…

Η στιγμή που το Κράτος ανέχεται – ή και ενθαρρύνει- την διαχείριση του μονοπωλίου της κρατικής βίας και εξουσίας  από ομάδες πολιτών τους σκοπούς των οποίων κανείς δε γνωρίζει, αποτελεί την αρχή του τέλους της αστικής δημοκρατίας όπως την γνωρίζουμε.

Το ότι οδηγούμε και συμπεριφερόμεθα ασυνείδητα είναι ζήτημα βαθύτερα κοινωνικό και αφορά την διαπαιδαγώγησή μας . Όχι μόνο από την οικογένειά μας αλλά και από το Κράτος, το οποίο διαμορφώνει συνειδήσεις με βάση την ανταπόκριση του σε έκνομες ενέργειες.

Ο κακός, απολίτιστος και προβληματικός μας εαυτός είναι θέμα που άπτεται των αρμοδιοτήτων της πολιτείας. Αυτή πρέπει αν συνετίσει, αυτή πρέπει να τιμωρήσει και να παραδειγματίσει.

Ο όχλος που τιμωρεί, παραπέμπει σε συνθήκες «άγριας Δύσης» όπου το δίκαιο των πολλών επικρατούσε και οι απόψεις τους οδηγούσαν σε λιντσάρισμα.

Κάποιος θα πει ότι το αδίκημα είναι προφανές οπότε γιατί να ενοχλεί η τιμωρία, ακόμα και αν είναι εξωθεσμική?

Πρώτον, διότι ντροπιάζει και απαξιώνει τους θεσμούς της συντεταγμένης πολιτείας.

Δεύτερον, διότι ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου. Σήμερα το αδίκημα είναι προφανές. Αύριο δε θα είναι και τόσο αλλά  ο όχλος εθισμένος στη συμπεριφορά του «εκδικητή» θα συνεχίσει να τιμωρεί.

Είναι καιρός να ωριμάσουμε και να απαλλαγούμε από συναισθηματικά φορτισμένες προσεγγίσεις που δε μας οδηγούν πουθενά.

Αν δε μας αρέσει η συμπεριφορά της Αστυνομίας, υπάρχουν θεσμικοί τρόποι να την αλλάξουμε. Ζούμε στον αιώνα της επικοινωνίας και της τεχνολογίας και έχουμε πολλούς τρόπους κοινωνικής και πολιτικής αντίδρασης που υπαγορεύονται από τους κανόνες της Αστικής μας Δημοκρατίας.

Ο Νόμος του Lynch προσαρμοσμένος σε συνθήκες 2015 δε μας περιποιεί τιμή.

Υπάρχει «Σερίφης» στη πόλη…. Ας αποταθούμε εκεί.