ΝΕΟΣ ΚΟΚ, ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Και μέσα στον ορυμαγδό κωμικοτραγικών εξελίξεων, να και το θέμα του νέου ΚΟΚ, όπως παρουσιάστηκε από την ηγεσία του ΥΔΤ.

Η εδώ και καιρό αναγκαία προσαρμογή του ΚΟΚ στα σύγχρονα κοινωνικά αλλά και οικονομικά δεδομένα, έρχεται στην κατάλληλη (?) στιγμή για να διαμορφώσει μια νέα σχέση κοινωνίας και Κράτους ώστε να αρχίσει να μειώνεται η αμοιβαία καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ας αρχίσουμε με ορισμένες αλήθειες που είναι απαραίτητες ως βάση συζήτησης.

Σκληρές αλήθειες.

Είμαστε ένας λαός κατά βάση απείθαρχος. Σχεδόν ανομικός. Υποτάσσουμε το συλλογικό στο ατομικό συμφέρον, θεωρούμε τους Νόμους «θηλιά» στον λαιμό μας και απαιτούμε την πλήρη εφαρμογή τους… στους άλλους.

Είμαστε επίσης ένας λαός με εφηβικό ταπεραμέντο. Θεωρούμε πως έχουμε μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις και πάντα κάποιος άλλος φταίει για τις αβελτηρίες μας. Γι αυτό και είμαστε καλοί στο να «κατασκευάζουμε» εχθρούς.

Πώς λοιπόν μπορεί ένας τέτοιος λαός να ωφεληθεί από μια αλλαγή νόμου και πώς είναι δυνατόν να αρχίσει η Ελλάδα να μεταβάλλεται από ανομική σε ευνομούμενη χώρα?

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Ούτε απλοϊκές προσεγγίσεις περί «βούρδουλα» έχουν επιτυχία. Ποιος θα επιβάλλει τον «βούρδουλα»? Ένας πολιτικός ( ο οποιοσδήποτε) που έχει τα ίδια κουσούρια με τον λαό? Ούτε θέλει, ούτε μπορεί.

Απαιτούνται συνδυαστικές πολιτικές, επιμονή και υπομονή.

Οι προτάσεις του διακεκριμένου συναδέλφου Ι. Πανούση ξεκινούν με μια μείωση των προστίμων. Φρονώ ότι το μέτρο κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Έχω αρθρογραφήσει σχετικά από το 2007 που έγινε η τελευταία αλλαγή του ΚΟΚ και είχα τονίσει ότι τα εξοντωτικά πρόστιμα έχουν ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Ο μέσος αστυνομικός στην  Ελλάδα, έχει πολλά κοινά στοιχεία με αυτόν που αστυνομεύει. Κοινή γλώσσα, κουλτούρα, θρησκεία, νοοτροπία. Τα τελευταία χρόνια, έχει ακόμα ένα κοινό. Την οικονομική εξαθλίωση.

Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο για τον Έλληνα αστυνομικό να επιβάλλει πρόστιμα εκατοντάδων ευρώ για τροχαίες παραβάσεις, όταν γνωρίζει ότι αυτό το ποσό αντιστοιχεί σε ένα μισθό του μέσου  Έλληνα.

Έτσι γίνεται επιρρεπής στις ικεσίες των πολιτών να «τους γράψει για κάτι άλλο»  πιο μικρό και ασήμαντο, που επισείει πολύ μικρότερο πρόστιμο.

Αποτέλεσμα?

Οι στατιστικοί δείκτες τροχαίων παραβάσεων αλλοιώνονται και η αποτρεπτική ισχύς των προστίμων εξαφανίζεται.

Εδώ υπεισέρχεται το μέγα πρόβλημα.

Η όλη λογική των προστίμων βασίζεται κυρίως στην αποτρεπτική τους δύναμη ως προς την τέλεση νέων παραβάσεων.

Πώς μπορεί μια  Πολιτεία να την μεγιστοποιήσει?

Στον συγκεκριμένο τομέα δε χρειάζεται να ανακαλύψουμε την… Αμερική. Η δουλειά έχει γίνει πριν από μας…για εμάς. Συγκεκριμένα, από τον Ιταλό φιλόσοφο Cessare Beccaria ο οποίος θεωρείται παγκοσμίως ο πατέρας της θεωρίας της αποτροπής.

Η ουσία της θεωρίας του είναι πως οι ποινές για να έχουν αποτρεπτικό χαρακτήρα πρέπει να πληρούν 3 βασικές προϋποθέσεις οι οποίες είναι οι εξής (με σειρά προτεραιότητας)

1.       Swift (να επιβάλλεται γρήγορα-άμεσα)

2.      Certain (η επιβολή να είναι βέβαιη)

3.      Severe (η ποινή να είναι αυστηρή)

Δεν είναι τυχαίο που η αυστηρότητα είναι τελευταία στη λίστα. Αναγκαία μεν, τελευταία δε. Αυτό διότι η αυστηρότητα (το μέγεθος) των προστίμων αποτρέπει πράξεις που τελούνται μόνο από οικονομικά ισχυρούς και όχι από τον μέσο πολίτη. Αυτός είναι και ο λόγος που τα δικαστήρια στις ΗΠΑ επιδικάζουν εξοντωτικές ποινές σε εταιρίες. Διότι ξέρουν πως αν τα πρόστιμα είναι μικρά οι εταιρίες δε θα χάσουν τον ύπνο τους και δε θα υποχρεωθούν να αλλάξουν πολιτική.

Αυτό όμως δεν ισχύει  όσον αφορά πρόστιμα στον μέσο πολίτη.

Αντιθέτως, οι άλλοι 2 παράγοντες (άμεση επιβολή και είσπραξη και η βεβαιότητα ότι θα επιβληθεί η ποινή) είναι απείρως πιο σημαντικοί.

Ας χρησιμοποιήσουμε ένα απλό παράδειγμα που όλοι βιώνουμε στην καθημερινότητα μας. Την παράνομη στάθμευση.

Ποιος είναι ο λόγος που οι περισσότεροι Έλληνες εξακολουθούν να παρκάρουν παράνομα? Κάποτε ισχυριζόμασταν ότι δεν υπάρχουν χώροι στάθμευσης. Τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί πάρα πολλοί και όμως το θέμα της παράνομης – συχνά αντικοινωνικής- στάθμευσης παραμένει.

Παρ όλο που τα πρόστιμα δεν είναι ευκαταφρόνητα…

Ο λόγος είναι ότι δεν  πληρούνται οι 2 πρώτες προϋποθέσεις της θεωρίας Beccaria.

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι πιθανότητες να βεβαιωθεί η παράβασή μας είναι μάλλον μικρές. Γι αυτό αξίζει το κόπο να το ρισκάρουμε παρά να πληρώσουμε για παρκινγκ. (που η πληρωμή είναι άμεση) Επίσης ακόμα και αν επιβληθεί, μπορούμε να την αφήσουμε να περάσει στα χρέη μας στην Εφορία, τα οποία μπαίνουν σε ρύθμιση και εκεί η αποτρεπτική έννοια χάνεται στα βάθη της Ελληνικής γραφειοκρατίας…

Ορθή λοιπόν η μείωση των προστίμων για να επιβάλλονται ευκολότερα αλλά πρέπει η πληρωμή τους να είναι άμεση ώστε ο παραβάτης να νιώθει « στο πετσί του» την ποινή και να συνετίζεται. Η πολιτική των «δόσεων» στα πρόστιμα καταργεί και ακυρώνει τον πυρήνα της αποτρεπτικής τους ιδιότητας και εκλαμβάνεται απλώς και μόνο ως ένα ακόμα βαρίδι…

Η άλλη μέθοδος που προτείνει το υπουργείο είναι αυτή της «κοινωνικής εργασίας» κάτι που αποτελεί μεταφορά του Αγγλοσαξονικού μοντέλου του community work.

Καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί όταν μεταφέρουμε μοντέλα άλλων χωρών με άλλη νοοτροπία, κουλτούρα και στάση ζωης στη χώρα μας. Αν φυσικά μας ενδιαφέρει η επιτυχία τους..

Δυστυχώς τέτοιες πρακτικές, αν και ορθές για χώρες με την ανάλογη κουλτούρα, δε θα έχουν τύχη στην Ελλάδα. Ο Έλλην θεωρεί αυτού του είδους την εργασία «κοροϊδία» και δε θα ανταποκριθεί. Επίσης, είναι πολύ δύσκολο κανείς να αστυνομεύσει την εφαρμογή της…

Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε πως οι Νόμοι δεν υφίστανται ως θεωρητική έννοια αλλά υπάρχουν και εφαρμόζονται από «πολίτες με στολή» σε πολίτες. Το ανθρώπινο στοιχείο και η διακριτική ευχέρεια (discretion) που έχουν οι Αστυνομικοί στην επιβολή τους είναι καθοριστικοί παράγοντες σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Ας δώσουμε στα στελέχη Σωμάτων Ασφαλείας αλλά και στην κοινωνία  κάποια σημαντικά «εργαλεία» για να αποκτήσουν την ποθούμενη αρμονική σχέση.

Ο κοινωνικός ρόλος της Αστυνομίας: Μια μεγαλη ευκαιρία για την ΕΛ.ΑΣ.

Ιανουάριος 1998.  Θερμοκρασία -14.  Το ταξί με αποβιβάζει στο κέντρο του παγωμένου (αλλά πανέμορφου) Σικάγο. Ξεκινώ το μεταπτυχιακό μου στην Εγκληματολογία και νιώθω ξένος σε μια ξένη πόλη, όπως νιώθει κανείς όταν κάνει ένα τολμηρό βήμα στη ζωή του και δε γνωρίζει την εξέλιξη..

Ξαφνικά βλέπω ένα περιπολικό να περνά δίπλα μου. Τα περιπολικά στις ΗΠΑ έχουν κάτι μεγαλειώδες. Είναι  συνήθως Chevrolet Caprice, με μεγάλη ιπποδύναμη και φάρους με φώτα που είναι σχεδιασμένα να διαπερνούν το κεντρικό νευρικό σύστημα ώστε οι πάντες να αντιλαμβάνονται πως «έρχεται η αστυνομία».  Καθώς με προσπερνά κοιτώ το σήμα του CPD (Chicago  Police department) και στη πόρτα διαβάζω κάτι που μου κάνει εντύπωση:

To protect and to serve (προστατεύουμε και υπηρετούμε)

Τι είναι πάλι αυτό?

Καλά το «προστατεύουμε». Ο ρόλος της Αστυνομίας ως σώματος ασφαλείας είναι γνωστός τοις πάσι.  Αλλά «υπηρετούμε»? Η αστυνομία ως «υπηρεσία»?

Πρωτόγνωρο για κάποιον που έρχεται απ την Ελλάδα που έχει γαλουχηθεί με την στερεοτυπική εικόνα του αστυνομικού και τις ιστορικές «αμαρτίες» που αδίκως κουβαλά η Αστυνομία μας.

Στις πρωτόγνωρες (τουλάχιστον για την δική μου γενιά) στιγμές που ζει η χώρα, είναι σημαντικό να αναφερθούμε στον κοινωνικό ρόλο της αστυνομίας.

Η καταστολή είναι σημαντική παράμετρος της καθημερινότητας των Σωμάτων Ασφαλείας. Αν και έχει δαιμονοποιηθεί από σχετικούς και άσχετους που μπουρδολογούν ακατάσχετα περί βιαιότητας κάθε φορά που ένας αστυνομικός κάνει χρήση του μονοπωλίου της βίας που κατέχει η αστυνομία και το οποίο της έχει παραχωρηθεί από τον λαό για να προφυλάξει την ευημερία του, η καταστολή ήταν και θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ευταξίας.

Ο διάσημος εγκληματολόγος Robert  Reiner έλεγε πως η αστυνόμευση είναι σαν την αλυσίδα ενός ποδηλάτου. Όσο είναι στη θέση της, κανείς δεν ασχολείται μαζί της. Όταν βγει,  ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως.

Όλοι θέλουμε αστυνομικούς στα ΑΤΜ όταν οι γονείς και παππούδες μας συνωστίζονται για να πάρουν τα λιγοστά ευρώ τους….

Όλοι όμως θέλουμε περισσότερα από αυτό!

Στην Ελλάδα ο μέσος αστυνομικός έχει πολλά κοινά με αυτόν που αστυνομεύει. Κοινή γλώσσα, κοινή κουλτούρα, κοινά έθιμα.

 Πάνω από όλα, κοινό αξιακό κώδικα.

Ο μέσος αστυνομικός βλέπει στο ΑΤΜ την δική του μητέρα, θεία και γιαγιά που καρτερικά περιμένει για να αποσύρει τα 60 ευρώ της.

Παρουσιάζεται λοιπόν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στην ΕΛ.ΑΣ να καταστήσει σαφή τον κοινωνικό της ρόλο και να εμπεδώσει το αίσθημα της αρωγής στους πολίτες αυτές τις δύσκολες μέρες.

Να αντιληφθεί ο μέσος πολίτης ότι ο ένστολος είναι «πολίτης με στολή» όπως έλεγε ο μέγας πατέρας της Αστυνόμευσης  Sir  Robert  Peel.

Είναι χρέος της ΕΛ. ΑΣ να δημιουργήσει την αίσθηση της ευταξίας όχι απλώς δια της εμφανούς αστυνόμευσης και της οπλοφορίας αλλά μέσω της ενεργούς ενασχόλησης με τους πολίτες.

Ένας ώμος για να στηριχθεί η γιαγιά της γειτονιάς. Ένα χτύπημα στην πλάτη σ έναν πολίτη που δε ξέρει πώς να διαχειριστεί τον πανικό και τον θυμό του. Ένα χαμόγελο που λέει «είμαστε εδώ και δε θα σου συμβεί τίποτα» στην νοικοκυρά που έχει σαστίσει.

Το κέρδος θα είναι ανυπολόγιστο και για την κοινωνία αλλά και για την αστυνομία της οποίας η εικόνα θα αλλάξει επί τω βελτίω στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού.

Η αστυνομία είναι ο θεσμός που βρίσκεται πιο κοντά στον πολίτη. Μαζί με την δικαιοσύνη αποτελούν τους 2 βασικούς πυλώνες ευνομίας, ευταξίας και κοινωνικής γαλήνης. Το καταφύγιο του αδύναμου και του φοβισμένου.

Ας ανοίξει τη ψυχή της στον λαό και ο λαός θα ανταποδώσει!

·        O Κωνσταντίνος Δούβλης είναι διδάκτωρ κοινωνιολογίας/εγκληματολογίας (University of  Essex, UK), ειδικευμένος σε θέματα ασφάλειας, αστυνόμευσης και αντεγκληματικής πολιτικής στις ΗΠΑ ( Loyola  University  of  Chicago, USA)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Ο ΕΥΚΟΛΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Τον τελευταίο καιρό, εν μέσω  πρωτοφανούς κοινωνικοπολιτικής κρίσης της οποίας ο μέσος πολίτης αντιλαμβάνεται μόνο το οικονομικό σκέλος, γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς επίθεσης εναντίον της Ελληνικής Αστυνομίας, όχι μόνο ως οργανισμού αλλά ως Θεσμού.

Το παράδοξο είναι πως σε αυτό το κύμα επιθέσεων πρωτοστατούν όχι περιθωριακές φράξιες και γραφικοί συμπολίτες μας αλλά πολιτικά πρόσωπα που εκπροσωπούν ύψιστους θεσμούς της Νομοθετικής εξουσίας.

Η διάκριση των εξουσιών ήταν πάντα η πεμπτουσία της αστικής δημοκρατίας μας. Ποτέ άλλοτε δε παρατηρήθηκε μια εξουσία να στρέφεται εναντίον της άλλης σε έναν πρωτόγνωρο «αντάρτικο» που δεν έχει συγκεκριμένο νόημα και σκοπό.

Ήταν γνωστό πριν τις εκλογές πως το σημερινό κυβερνών κόμμα δεν τρέφει τα καλύτερα αισθήματα για τα Σώματα Ασφαλείας. Θυμίζω τις γραφικές και συνάμα τραγελαφικές προεκλογικές εξαγγελίες για «αφοπλισμό» της Αστυνομίας, κατάργηση των ΜΑΤ κλπ. Η μετεκλογική επίθεση αποτελεί συνέχεια της προεκλογικής απαξίωσης.

Είναι σαφές πως το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται με έκδηλη αμηχανία  απέναντι στην Αστυνομία. Γνωρίζει ότι τα ερείσματα που διαθέτει στο Σώμα είναι από ελάχιστα ως ανύπαρκτα. Γι αυτό και υποσυνείδητα (αδυνατώ να πιστέψω ότι το κάνει συνειδητά) την πολεμά και την απαξιώνει.

Η κατάσταση θυμίζει λίγο το 1981 όταν το νεοεκλεγέν κόμμα του ΠΑΣΟΚ αντιμετώπιζε παρόμοια θέματα με τα τότε σώματα της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας Πόλεων.

Εκεί όμως έπαιξε ρόλο η ευφυΐα και το πολιτικό ένστικτο του Ανδρέα Παπανδρέου που χειρίστηκε το θέμα αμιγώς πολιτικά και με θεσμικό τρόπο  δεν επέτρεψε να δηλητηριαστεί η σχέση των Σωμάτων ασφαλείας με την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση.

Προχώρησε το 1984 στην ενοποίηση των Σωμάτων Ασφαλείας και δημιούργησε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως ΕΛ.ΑΣ.

Δεν θα ασχοληθούμε με το αν η κίνηση της ενοποίησης ήταν η ενδεδειγμένη ή όχι. Αυτό που τονίζεται είναι η ευφυής πολιτική διαχείριση του θέματος που δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν παθογένειες. Η σημερινή κυβέρνηση δε φαίνεται να διαθέτει παρόμοια αντανακλαστικά…

Προκαλεί έκπληξη ότι το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί (και) στο τομέα της Δημόσιας Τάξης να συμπεριφέρεται ως αντιπολίτευση. Δε φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι πλέον είναι κόμμα θεσμικό και όχι διαμαρτυρίας και πως έχει χρέος να προΐσταται της Αστυνομίας με αίσθημα ευθύνης και ρεαλισμό.

Έχω ξαναγράψει ότι στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, η έννοια της ασφάλειας είναι θεμέλια λίθος της δημοκρατίας. Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, οι επενδύσεις που τόσο χρειάζεται η χώρα, η επιχειρηματικότητα, η ανάπτυξη της παιδείας προϋποθέτουν μια χώρα ασφαλή, στην οποία η αστυνομία που κατέχει το μονοπώλιο της βίας διασφαλίζει την ομαλότητα που απαιτείται.

H ΕΛ.ΑΣ , ως σύγχρονος Άτλαντας, κουβαλά ένα αμαρτωλό παρελθόν, από το οποίο έχει αποκοπεί εδώ και χρόνια. Συνεχίζει να σηκώνει τον Σταυρό του Μαρτυρίου για αμαρτήματα μιας άλλης εποχής και μιας άλλης γενιάς.

Είναι άδικο και αντιπαραγωγικό να χρεώνουμε στον σύγχρονο Έλληνα αστυνομικό το σκοτεινό παρελθόν των υπηρεσιακών του «προγόνων». Είναι αυτοκαταστροφικό να θεωρούμε ότι ο σημερινός Αστυνομικός, που έχει εισέλθει στο Σώμα αξιοκρατικά, είναι μορφωμένος και αποτελεί το παιδί της διπλανής πόρτας έχει οτιδήποτε κοινό με την Αστυνομία της Χούντας.

Η σύγχρονη αστυνομία στις δυτικού τύπου αστικές δημοκρατίες και σίγουρα και στην Ελλάδα ( η οποία ακόμα ανήκει στη Δύση, όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους…) κάνει πράξη το όραμα του ιδρυτή της Μητροπολιτικής Αστυνομίας του Λονδίνου, Sir Robert Peel.

Αστυνομεύει με την κοινωνική συναίνεση (policing by consent).

Αυτή ήταν άλλωστε και η πρόθεση όσων δημιούργησαν την Ελληνική Αστυνομία , με βάση την τότε εισηγητική έκθεση για την ενοποίηση στην βουλή των Ελλήνων. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει, σκοπός ήταν η αλλαγή στη σχέση Κράτους –Κοινωνίας η οποία περνούσε μέσω του μετασχηματισμού των θεσμών, με κυριότερο αυτόν που είναι πιο κοντά στους πολίτες, την Αστυνομία.

Ας θυμηθούν οι κυβερνώντες πως τη ΕΛ.ΑΣ την δημιούργησε μια άλλη αριστερή κυβέρνηση χωρίς κόμπλεξ αλλά με σεβασμό στα Σώματα Ασφαλείας και ας αντιμετωπίσει την Αστυνομία με τον σεβασμό που επιβάλλει η κοινωνική της αποστολή.

ΦΥΛΑΞΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ: ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ…

Το δυσάρεστο και δυνητικά επικίνδυνο συμβάν με την άνανδρη επίθεση στον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, φέρνει στο προσκήνιο μια από τις παθογένειες της χώρας μας.

Την έλλειψη σεβασμού στις διαδικασίες αλλά και στην κοινή λογική…

Εμφορούμενοι από τον υπέρμετρο εγωισμό μας, υποτάσσουμε τις διαδικασίες στην προσωπική μας οπτική γωνία και το συναίσθημα, ενώ οι προηγμένοι λαοί της Δύσης υποτάσσουν τις πεποιθήσεις τους στους  νόμους αλλά και στις προσταγές της λογικής.

Το πρώτο πράγμα που έκανε η νέα κυβέρνηση ήταν να μειώσει τη φρουρά του Μεγάρου Μαξίμου αλλά και του ίδιου του Πρωθυπουργού στην λογική του ότι η νέα κυβέρνηση είναι «φιλολαϊκή» και άρα δεν έχει ανάγκη (!) από προστασία. Το ίδιο παράδειγμα ακολούθησαν πλήθος υπουργών και κρατικών αξιωματούχων.

Πράγματα αδιανόητα για κάθε πολιτισμένη χώρα.

Η άσκηση εξουσίας φέρνει τους κυβερνώντες αντιμέτωπους με δύσκολες αποφάσεις κατά την λήψη των οποίων  δημιουργούν εχθρούς. Πάντα κάποιους θα δυσαρεστήσεις, πάντα κάποιοι θα σε μισήσουν.

Γι αυτό λοιπόν και φρουρείται ο «θεσμός» και όχι ο πολιτικός!

Φρουρείται ο ένοικος του υπουργικού ή πρωθυπουργικού θώκου επειδή ενσαρκώνει τον ΘΕΣΜΟ, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης και παρελθόντος βίου.

Νεφελώδεις , ασαφείς και επικίνδυνες αναλύσεις περί του ποιος είναι «φιλολαϊκός» ή μη, δεν έχουν θέση στο απρόβλεπτο, ευμετάβλητο, πολυεπίπεδο και ασταθές περιβάλλον ασφάλειας που ζούμε παγκοσμίως.

Για του λόγου το αληθές, αρκεί να αναλογιστούμε ότι ο (εκάστοτε) πρόεδρος των ΗΠΑ, ο ισχυρότερος άνθρωπος του πλανήτη, υπακούει αναντίρρητα σε αυστηρούς κανόνες ασφαλείας και μάλιστα γίνεται «έρμαιο» στα χέρια των πρακτόρων  του Secret Service κάθε φορά που υπάρχει μια απειλή.

Στη σύγχρονη εποχή, η ασφάλεια είναι η θεμέλια λίθος της Δημοκρατίας.

Χωρίς ασφάλεια, η δημοκρατία είναι ευνουχισμένη.

Ας το συνειδητοποιήσουμε όλοι , λαός και κυβερνώντες και δράσουμε προληπτικά.