ΑΡΘΡΟ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ www.policenet.gr ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

                                         Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

                                                του Δρ. Κωνσταντίνου Δούβλη

Είναι αδύνατον να ζει κάποιος στην Ελλάδα και να μη γνωρίζει πως οι θεωρίες συνωμοσίας είναι το αγαπημένο μας χόμπι. Για παράδειγμα, η  σύλληψη Ξηρού αποδίδεται σε προεκλογικές σκοπιμότητες. Αναρωτιέμαι πόσοι γνωρίζουν ότι αυτού του είδους οι επιχειρήσεις βασίζονται σε παρακολουθήσεις και λεπτομερή σχεδιασμό που κρατά μήνες ολόκληρους. Ακόμα και αν ήθελε κάποιος να παίξει τέτοια παιχνίδια, είναι εξ ορισμού αδύνατον…

Ένα Κράτος είναι τόσο σοβαρό όσο οι Θεσμοί του. Διότι αυτοί αποτελούν θεμέλιο της ομαλής του λειτουργίας καθώς και δικλίδα ασφαλείας για την αποτελεσματική προστασία των πολιτών από κάθε είδους αυθαιρεσία.

Σε καμία σοβαρή χώρα, δε μπορεί η λειτουργία των θεσμών να αποτελεί πεδίο προεκλογικής αντιπαράθεσης. Ευτυχώς, ακόμα και σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς, οι θεσμοί κάνουν την δουλειά τους όπως πρέπει. Αυτό αποτελεί δημοκρατική κατάσταση και πρέπει να την διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.

Ως επιστήμων αλλά και ως πολίτης θεωρώ αυτή τη συζήτηση που γίνεται για την λειτουργία της Αστυνομίας ιδιαιτέρως επικίνδυνη. Ως εκ τούτου, επιθυμώ να ξεκαθαρίσω το τοπίο αναφέροντας μερικές αλήθειες.

Αλήθεια πρώτη: Τα περί αφοπλισμού της Αστυνομίας ανήκουν στα πλαίσια νοσηρής φαντασίας.  Το παγκόσμιο περιβάλλον ασφάλειας είναι πλέον τόσο σύνθετο ώστε κάτι τέτοιο ακούγεται κωμικό. Η επίκληση του παραδείγματος της Αγγλίας είναι λανθασμένη. Εδώ και χρόνια, το Βρετανικό μοντέλο αστυνόμευσης έχει αλλάξει και τα ένοπλα τμήματα κυριαρχούν. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις αστυνομικών που κυκλοφορούν άοπλοι (κυρίως σε μικρές πόλεις και χωριά) όπου λόγω της ομοιογένειας και του μικρού πληθυσμού, η επίκληση και μόνο της αστυνομικής ιδιότητος αρκεί για να επέλθει η συμμόρφωση. Τα περίπλοκα προβλήματα εγκληματικότητας και αστυνόμευσης που αντιμετωπίζει η χώρας μας δεν επιτρέπουν καν σκέψεις για ένα μοντέλο αστυνόμευσης που δεν ισχύει πουθενά. Η αποτρεπτική δύναμη της αστυνομικής οπλοφορίας είναι παγκοσμίως παραδεκτή.

Αλήθεια δεύτερη: Οι μονάδες αποκατάστασης τάξης, τα γνωστά σε όλους μας
ΜΑΤ (που επισήμως ονομάζονται ΥΕΤ-υποδιεύθυνση αποκατάστασης τάξης) υφίστανται ως τμήμα της Αστυνομίας σε ΟΛΕΣ τις χώρες που διαθέτουν Αστυνομικό Σώμα, προηγμένες ή μη!  Οι έκρυθμες καταστάσεις στις οποίες καλούνται να επέμβουν, υπάρχουν σε όλα τα καθεστώτα απανταχού της οικουμένης. Με ξεχνάμε ότι βασική αποστολή της ΕΛ.ΑΣ. είναι η προστασίας της περιουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής. Γι αυτό και, ως θεσμός του Κράτους, η Αστυνομία έχει το μονοπώλιο της  νόμιμης βίας. Κανένας άλλος δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει κανενός είδους βία με νόμιμο τρόπο. Αυτό αποτελεί τμήμα ενός «κοινωνικού συμβολαίου» στο οποίο η κοινωνία έχει εκχωρήσει ένα τμήμα από την ελευθερία της στο Κράτος, προκειμένου να την προστατεύσει. Το να καταργηθεί λοιπόν η συγκεκριμένη υπηρεσία, θα δημιουργήσει ένα κενό που θα γίνει αισθητό με τρόπο άμεσο και σκληρό, από τις πρώτες κι όλας μέρες. Ποιος μπορεί να φανταστεί την περιουσία του να απειλείται και τα «μισητά ΜΑΤ» να μην είναι εκεί... Εκτός αν πάμε σε παραλογισμούς τύπου «αυτορρύθμισης». Ότι δηλαδή όσοι ασχημονούν, με κάποιο μαγικό τρόπο θα συνετιστούν…

Αλήθεια τρίτη: Η ΕΛ.ΑΣ. έχει κάνει άλματα προόδου τα τελευταία χρόνια τόσο σε επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας, όσο και σε επίπεδο δημοκρατικής λειτουργίας. Το να συγκρίνουμε τους σύγχρονους αστυνομικούς, στελέχη που προέρχονται από τη μέση Ελληνική οικογένεια και εισέρχονται στο Σώμα αξιοκρατικά, με τους αστυνομικούς της … χούντας, είναι και άδικο και παράλογο. Θυμίζω ότι η ΕΛ.ΑΣ είναι το μόνο κομμάτι του Δημοσίου με μηχανισμό αυτοκάθαρσης ( Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων)

Θυμίζω επίσης ότι η ομάδα της ΕΛ.ΑΣ που είναι πιο κοντά στην καθημερινότητα του πολίτη, η ομάδα ΔΙ.ΑΣ, αποτελείται από εξαιρετικά στελέχη που καθημερινώς γίνονται αποδέκτες θετικών σχολίων από τους πολίτες τόσο για τον επαγγελματισμό, όσο και για την ευπρέπειά τους.

Κλείνω με μία ευχή: Ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος και πολιτικής επικαιρότητας, ας αφήσουμε την ΕΛ. ΑΣ να κάνει την δουλειά της.  Οι ώριμες δημοκρατίες φροντίζουν να μη δηλητηριάζουν τη λειτουργία των Θεσμών τους με το  μικρόβιο της μικροπολιτικής.

Ας φερθούμε μια φορά πολιτισμένα…

Μπορεί και να μας αρέσει!

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ.?

http://www.policenet.gr/article/%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BC%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%B3%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CF%83

ΕΛ. ΑΣ., ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ WWW.POLICENET.GR KAI ΣΤΟ WWW.ATTICANEWS.GR
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΩΤΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

       ΜΙΑ ΝΕΑ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ..

               http://www.policenet.gr/portal/arthra-dimosieymata/2014/17112014-h1355.html

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, HOOLIGANS & ΚΡΑΤΟΣ

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ WWW. POLICENET.GR

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ:

http://www.policenet.gr/portal/arthra-dimosieymata/2014/20141015p1922.html

ΑΣ ΜΗ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛ. ΑΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ ΜΑΣ..

Πολύς λόγος έγινε ξανά για ένα θέμα που αφορά το αστυνομικό ρεπορτάζ. Συγκεκριμένα, για την δημοσιοποίηση της επικοινωνίας του προσωπικού της ομάδας ΔΙ.ΑΣ με το κέντρο, της στιγμή της δολοφονίας του Παύλου Φύσα.

Δε θα σταθώ στην ανάλυση του περιεχόμενου της επικοινωνίας για την οποία μπορεί ο καθένας να έχει τις απόψεις του.

Θα επισημάνω απλώς έναν παραλογισμό που λαμβάνει χώρα στην ανάλυση των αστυνομικών πρακτικών.

Συνήθως ο μέσος πολίτης (και δημοσιογράφος) ασκεί κριτική στις πράξεις και στις παραλείψεις των αστυνομικών, αναλύοντας ενδελεχώς μια κατάσταση χωρίς να αναγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του αστυνομικού έργου.

Κριτικάρει κινήσεις μείζονος σημασίας χωρίς να αντιλαμβάνεται ο αστυνομικός δεν έχει τη πολυτέλεια της ανάλυσης άλλα πρέπει να αντιδράσει σχεδόν ενστικτωδώς!

 Πρέπει δηλαδή να αναλύσει τη κατάσταση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και να συνυπολογίσει ένα πλήθος αστάθμητων παραγόντων όταν αντιδρά. Καθήκον ιδιαιτέρως δύσκολο ακόμα και για εκπαιδευμένο προσωπικό.

 

Πώς πρέπει λοιπόν να αναλύουμε τις αστυνομικές πρακτικές?

Με τον μόνο δίκαιο τρόπο!

Λαμβάνοντας υπ όψιν τις συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούσαν την στιγμή του συμβάντος (ώρα, καιρικές συνθήκες, παρουσία τρίτων, τεταμένο κλίμα κλπ) σε συνάρτηση με τον χρόνο που είχαν στην διάθεση τους οι αστυνομικοί για να δράσουν.

 

 

Όπως χαρακτηριστικά αποφάσισε Αμερικανικό δικαστήριο (Graham v  O Connor) «η χρήση όπλου από έναν αστυνομικό πρέπει να κρίνεται από την σκοπιά ενός «λογικού» αστυφύλακα που βρίσκεται επί τόπου και όχι με την σιγουριά που μας προσφέρει η εκ των υστέρων ανάλυση.»

Εν ολίγοις, θα πρέπει ο μέσος πολίτης να μπει στην θέση του αστυνομικού και να αναλογιστεί πως θα έπρεπε να δρασει τη συγκεκριμένη στιγμή, αναλύοντας τα συγκεκριμένα δεδομένα που είχε, τις συγκεκριμένες συνθήκες και τον (ελάχιστο) χρόνο που είχε να αντιδράσει ο αστυνομικός και όχι να προβαίνει σε εκ των υστερών ανάλυση από την άνεση του ..καναπέ.

 

 

                       

 

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗΣ: H OMAΔΑ ΔΙ.ΑΣ. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΛΙΑΠΗ.

Πέρα από την κοινωνικοπολιτική διάσταση της σύλληψης Λιάπη, το περιστατικό μας δίνει μια καλή αφορμή να αναφερθούμε θετικά στην ΕΛ.ΑΣ.( ναι, έχει και θετικά η Αστυνομία μας…) και συγκεκριμένα στην ομάδα ΔΙ.ΑΣ που επιλήφθηκε του περιστατικού.

Ο τρόπος που χειρίστηκε το εν λόγω ευαίσθητο περιστατικό (λόγω της ιδιότητας του οδηγού) ήταν υποδειγματικός από την αρχή ως το τέλος και χρήζει ιδιαίτερης μνείας προκειμένου να τύχει γενικότερης αποδοχής αλλά και να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για συναδέλφους.

Η αρχική αντίδραση των αστυνομικών είναι επαγγελματική και παραπέμπει σε αστυνομικές πρακτικές προηγμένων χωρών και ειδικά των ΗΠΑ. Όταν ένας οδηγός παραβιάζει και μάλιστα προκλητικά (χωρίς να επιβραδύνει) ένα STOP, δίνει αυτομάτως στους αστυνομικούς αυτό που στην Αμερική ονομάζουν probable cause (βάσιμη υπόνοια, σε ελεύθερη μετάφραση) ώστε να τον ελέγξουν εξονυχιστικά και όχι μόνο για την παράβαση στην οποία υπέπεσε. Όποιος παραβιάζει STOP ή ερυθρό σηματοδότη θεωρείται εξ ορισμού ύποπτος τέλεσης μεγαλύτερου αδικήματος διότι είναι πιθανόν η τροχαία παράβαση να τελείται προκειμένου να ξεφύγει από κάποιο άλλο αδίκημα.

Εν συνεχεία, οι αστυνομικοί δεν κάμπτονται από το γεγονός ότι ο ελεγχόμενος είναι δημόσιο πρόσωπο. Αυτό καταδεικνύει μια μικρή αλλαγή στην προβληματική Ελληνική νοοτροπία που εν ολίγοις είχε τους κάθε λογής «επωνύμους» υπεράνω αστυνομικού ελέγχου.

Προχωρούν σε έλεγχο πινακίδων, ζητούν ασφάλεια-κάτι που δεν συνηθίζεται από αστυνομικούς που δεν ανήκουν στην Τροχαία-και ασχολούνται ακόμα και με τα παράνομα φιμέ τζάμια κατι που στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν θα θεωρείτο ήσσονος σημασίας παράβαση και  ανάξια έλεγχου.

Τα νέα παιδία της ΔΙ.ΑΣ συμβολίζουν έναν νέο τύπο Έλληνα αστυνομικού που ξεπερνά το αρνητικό στερεότυπο που μαςς κληροδότησε η Χούντα. Έναν αστυνομικό που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους συναδέλφους του.

 Ενός αστυνομικού σύγχρονου, δημοκράτη με ανθρώπινο πρόσωπο άλλα ταυτοχρόνως επαγγελματία, μεθοδικού και φιλότιμου. Αποτελούν πρότυπο επαγγελματία που σε συνθήκες αντίξοες παίρνει τολμηρές και ορθές αποφάσεις σε κλάσματα δευτερόλεπτου, με  δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο και στη δική του ζωή αλλά  και στις ζωές των πολιτών.

 

Έχουμε πλέον έναν  λόγο να είμαστε αισιόδοξοι..

 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: ΤΟ ΕΠΙΠΟΝΟ ΚΟΙΤΑΓΜΑ ΣΤΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΥΓΑΜΕ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ..

 

Από τη  πρώτη στιγμή της τραγικής δολοφονίας ήθελα να γράψω. Πάντα άλλωστε η αγανάκτηση της στιγμής δίνει στην «πένα» προστιθέμενη αξία. Λίγες όμως στιγμές αργότερα θυμήθηκα τα λόγια ενός πολύ αγαπημένου μου καθηγητή στις ΗΠΑ. «Όταν οι άλλοι μιλούν, εσύ να σιωπάς. Όταν οι άλλοι γράφουν, πήγαινε για καφέ. Και τον καφέ σου θα ευχαριστηθείς και πιο δίκαιος θα είσαι στο κείμενο σου όταν αποστασιοποιηθείς χρονικά.»

 

Τώρα λοιπόν που κάπως έχει καταλαγιάσει ο αρχικός  εκκωφαντικός θόρυβος αποφάσισα να καταθέσω τις σκέψεις μου. Αυτό που θα απασχολήσει το κείμενο είναι η γενικότερη ανομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα όχι τα τελευταία 3 χρόνια άλλα τις τελευταίες 3 δεκαετίες….

 

Ως κοινωνιολόγος γαλουχήθηκα με τον ορισμό της Ανομίας κατά τον μεγάλο Durkheim. Κυρίως με αυτόν της έλλειψης κοινωνικού ήθους.(Social ethic) Μίλησε επίσης για την σύγκρουση των προσωπικών δεδομένων και επιδιώξεων με αυτά της κοινωνίας. Αναρωτιέμαι πως θα χαρακτήριζε την σύγχρονη  Ελληνική κοινωνία… Αν είχε την υπομονή να την ζήσει πρώτα..

 

Αντιλαμβάνομαι ότι η εμφάνιση της Χρυσής Αυγής με τις συγκεκριμένες καταδικαστέες φασιστικές πρακτικές μας δίνει ένα πολύ καλό κοινωνικό άλλοθι. Επιτέλους μπορούμε να δείξουμε με το δάχτυλο κάποιον (αγαπημένο εθνικό μας σπορ αυτό..) και να τον στοχοποιήσουμε για όλα τα δεινά της φυλής μας.

 

Ήμασταν άραγε τόσο αθώοι πριν την εμφάνιση της ΧΑ? Μήπως ήμασταν μια ευνομούμενη κοινωνία , με σεβασμό στην ιδιωτική και δημόσια περιουσία και ειρηνικούς τρόπους επίλυσης των κοινωνικών μας προβλημάτων?

 

Αν ήμασταν, τότε μάλλον μεγάλωσα σε άλλη χώρα..

 

Διότι ακόμα θυμάμαι (αν και ήμουν μόλις 14 ετών) τα μαχαιρώματα στα εκλογικά περίπτερα της Ομόνοιας των κομμάτων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στις εκλογές του 1985. Τα αποδίδαμε στο θυμικό μας και στο «αίμα μας που βράζει» και τα θάψαμε κάτω απ το χαλί…

 

Ακόμα θυμάμαι τα «ξεβρακώματα» των συνδικαλιστών των λεωφορείων σε ιδιοκτήτες το 1992. «Δίκαιο είναι το δίκιο του εργάτη» αναφωνήσαμε και συνεχίσαμε να ζούμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα…

 

Θυμάμαι επίσης το Πολυτεχνείο να καίγεται κάθε 17 Νοεμβρίου από «αντιεξουσιαστες» ( και όχι φυσικά από εγκληματίες…) και όλη η κοινωνία σχεδόν να …καμαρώνει για την επαναστατημένη νέα γενιά.

 

Θυμάμαι καθηγητές να δέρνονται ανηλεώς μέσα στους χώρους των Πανεπιστημίων ή να κτίζονται οι πόρτες των γραφείων τους διότι έτσι αντιλαμβάνονται κάποιοι το άσυλο ιδεών και την Δημοκρατία.

 

Θυμάμαι ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας να λέει «καλά τους έκαναν» απευθυνόμενα στα θύματα της 17Ν.

 

Δε θυμάμαι, άλλα βλέπω καθημερινά ακόμα και τώρα, συμπολίτες μας να μαχαιρώνονται για μια θέση παρκινγκ ή να γρονθοκοπούν ο ένας τον άλλον για μια παράβαση του ΚΟΚ….

 

Ως αντιδιαστολή, θυμάμαι –και δε θα ξεχάσω ποτέ- την παρέλαση Ναζιστών μέσα από Εβραϊκή συνοικία του Σικάγο. Θυμάμαι ακόμα τα επιθετικά βλέμματα εκατέρωθεν, άλλα χωρίς να ανοίγει μύτη…

 

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά συμβαίνουν και αλλού. Προφανώς (αν και σε μικρότερη ένταση και όχι τόσο μαζικά.) Σε καμιά προηγμένη χώρα  όμως δεν υπάρχει το παράδοξο φαινόμενο να τυγχάνουν τόσο μεγάλης αποδοχής οι παραβατικες συμπεριφορές.

 

Στην Ελλάδα θεωρείται κοινωνική καταξίωση να επιβάλλεις το «δίκαιο» σου με την πυγμή (κυριολεκτικά) με τον ίδιο τρόπο που θεωρείται (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) «μαγκιά» να κλέβεις την εφορία και το κράτος.

 

Η επιβολή δια της δύναμης μας επιστρέφει στο αρχέγονο αίσθημα της επικράτησης του ισχυρού από το οποίο ποτέ δεν απαλλαγήκαμε και μας υπερτονίζει το δήθεν επαναστατικό πνεύμα που έχουμε μέσα μας και το οποίο εκδηλώνουμε με ψευτομαγκιές καθημερινά. Είτε είναι για να επιβάλλουμε τις ιδέες μας είτε για να βρούμε ευκολότερα θέση παρκινγκ…

 

Είναι άραγε να απορεί κανείς που σ αυτή τη ..φιλήσυχη χώρα βρήκε πρόσφορο έδαφος η εγκληματική συμμορία της ΧΑ?

 

Η ΧΑ και οι φασίστες της μας δίνουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να κάνουμε κάτι που ούτε η οικονομική κρίση ούτε το Μνημόνιο κατάφερε. Να κοιτάξουμε καλά στον καθρέφτη, να δούμε την άσχημη αντανάκλαση του και να αποφασίσουμε επιτέλους να μην δίνουμε καμιά ηθική νομιμοποίηση στη βία από όπου και αν προέρχεται. Να πάψουμε να θεωρούμε ανεκτή τη βία στα φανάρια και τη βία στον εργασιακό μας χώρο. Διότι όταν κάνεις εκπτώσεις στα μικρά και καθημερινά, ολισθαίνεις ασυναίσθητα ηθικά και η συσσωρευμένη ανοχή οπλίζει χέρια ημίτρελων φανατικών.